Kind with Heart

သစၥာတရား၏ ကနဦး (သုိ႔မဟုတ္) သိဒၶတၴမင္းသား ေပၚထြန္းၿခင္း

2012-02-06T23:11:00.001-08:00

မဇိၩမေဒသ ၌ အေလာင္းေတာ္မင္းသား ဖြားၿမင္ခ်ိန္ကာလတြင္ သစၥာတရားႏွင့္ ယင္းကုိရွာေဖြရာတြင္ ၀ါဒေပါင္းမ်ားစြာ ၿဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လွ်က္ ရွိၾက၏ ။ ၀ါဒေပါင္းမ်ားစြာအနက္ ၆၂ ပါးေသာ ၀ါဒမ်ားကုိ ဒီဃနိကာယ္ ၿဗဟၼာဇာလသုတ္၌ ေဖာ္ၿပထားသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏ ။ အသိဥာဏ္နယ္ပယ္၌ သစၥာတရားႏွင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ယင္းကုိ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေရး ႏွင့္ ေသာ္လည္ေကာင္း ပက္သက္ေသာ ၾကဳိးပမ္းမႈမ်ားသည္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ၿဖစ္ေပၚလွ်က္ ရွိၾက၏ ။ ထုိ႔အၿပင္ ေတြးေခၚရွင္တုိ႔ သည္ ဤ သုိ႔ေသာေမးခြန္းမ်ားကုိ ေမးၿမန္းၾကလ်က္ ရွိၾက၏ ။ ။

` တမလြန္ေလက ရွိသလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မရွိဘူးလား ´

` ေသၿပီးေနာက ္အသက္၀ိဥာဥ္ ရွိသလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မရွိဘူးလား ´

` ကံဟူသည္ ရွိသလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မရွိဘူးလား ´

` ကံ၏ အက်ဳိးသည္ ရွိသလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မရွိဘူးလား ´

ဤသုိ႔ စသည္ၿဖင့္ ဘာသာေရးႏွင့္ ပက္သက္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားစြာကုိ ေမးခဲ့ၾက၏ ။ ထုိေမးခြန္းမ်ား၏ အေၿဖမ်ားကုိလည္း ရရွိႏုိင္ရန္ ၾကဳိးပမ္းခဲ့ၾက၏ ။

ၾကဳိးပမ္းသူမ်ားကုိ အုပ္စုဖြဲ႔လုိက္ေသာ္ အုပ္စုႏွစ္စုကို ရ၏ ။ သမဏအုပ္စုႏွင့္ ၿဗာဟၼဏအုပ္စုတုိ႔ ၿဖစ္ၾက၏ ။ သမဏအုပ္စုသည္ ေ၀ဒ၏ အဆုိအမိန္႔မ်ားကုိ လက္မခံေသာ အုပ္စုၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သမဏအုပ္စု ကုိ `အေ၀ဒိက´ ဟူ ၍ဆုိ၏ ။ သာမဏတုိ႔သည္ ေ၀ဒလမ္းစဥ္ၿဖစ္ေသာ ယဇ္ပူေဖာ္မႈကုိ လုံး၀လက္မခံ။ သမဏတုိ႔၏ အၿမင္၌ ယဇ္ပူေဇာ္မႈသည္ အက်ဳိးမရွိ ။ အကယ္၍ ရွိသည္ ဆုိလွ်င္လည္း သစၥာႏွင့္မပက္သက္ေသာ အက်ဳိးသာ ရွိခ်င္ရွိမည္။

သမဏတုိ႔ ယုံၾကည္ေသာ လမ္းစဥ္ကား `တပ´ လမ္းစဥ္ၿဖစ္၏ ။ တပသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိ၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ တပ ဟူသမွ်သည္ ကုိယ္ခႏၶာကုိ ညွဥ္းဆဲမႈ `အတၱကိလ မထာႏုေယာဂ´ က်င့္စဥ္ ၌ ၀င္သည္ခ်ည္း ၿဖစ္၏ ။ ထုိေခတ္က သမဏတုိ႔သည္ ယေန႔ေခတ္ ေ၀ါဟာရၿဖင့္ ဆုိရလွ်င္ ဘာသာရွိ သေဘာကုိ ေဆာင္သည္လည္း ရွိ၏ ။ ဘာသာမဲ့ သေဘာကုိ ေဆာင္သည္လည္း ရွိ၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ မည္သည့္ သေဘာကုိ ေဆာင္ေဆာင္ သမဏတုိ႔သည္ ၿဗဟၼာ သုိ႔မဟုတ္ ထာ၀ရဘုရားကုိ မယုံၾကည္သူမ်ား ၿဖစ္ၾက၏ ။

ထုိေခတ္ ေ၀ါဟာရၿဖင့္ `ဘာသာရွိ´ ကုိ `အသိၱက´ ဟုဆုိ၏ ။ `ဘာာသာမဲ့´ ကုိ `နာသိတၱက´ဟုဆုိ၏ ပါဏိစၥဆရာ၏ အလုိအားၿဖင့္ ဆုိရလွ်င္ တမလြန္ရွိသည္ဟု ယုံၾကည္ပါက အသိၱက မည္၏ ။ တမလြန္ မရွိဟု ယုံၾကည္ပါက နာသိၱက မည္၏ ။ ထုိသုိ႔လွ်င္ သစၥာတရားႏွင့္ ပက္သက္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း အၿမင္ခ်င္း၊ က်င့္ၾကံမႈခ်င္း မတူေသာ အုပ္စုႏွစ္စု သုိ႔မဟုတ္ ဂုိဏ္းႏွစ္ဂုိဏ္းသည္ အစ မသိေလာက္ေသာ ကာလမွစ၍ မဇိၩမေဒသ၌ အၿပဳိင္ၿဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လ်က္ ရွိၾက၏ ။ အၿပဳိင္ဆုိသည့္အတုိင္း အခ်င္းခ်င္းၿပဳိင္လ်က္ ရွိၾက၏ ။ အခ်င္းခ်င္း ၿပဳိင္ရင္းကပင္ တစ္ဂုိဏ္းက တစ္ဂုိဏ္းအေပၚ အထုိက္အေလ်ာက္ ၾသဇာသက္ေရာက္လ်က္ရွိ၏ ။

ထုိဂုိဏ္း ႏွစ္ဂုိဏ္းတုိ႔တြင္ သမဏဂုိဏ္းသည္ အိမ္ရာမေထာင္ေသာ ဂုိဏ္းၿဖစ္၏ ။ ၿဗာဟၼဏဂုိဏ္းသည္ အိမ္ရာေထာင္ေသာ ဂုိဏ္းၿဖစ္၏ ။ သမဏဂုိဏ္းက ဦးၿပည္းၿဖစ္၍ ၿဗာဟၼဏဂုိဏ္းက ဆံပင္ႏွင့္ၿဖစ္၏ ။ သမဏဂုိဏ္း သည္သစၥာကုိ ရွာေဖြမႈ ၌ဆရာထား၏ ။ ဆရာ၏လမ္းညႊန္မႈ အတုိင္းလုိက္နာၾက၏ ။ ထုိေၾကာင့္ သမဏတုိ႔သည္ ဂုိဏ္း သုိ႔မဟုတ္ သဃၤာႏွင့္ အစုအေ၀းအလုိက္ ေနထုိင္ၾက၏ ။ ၿဗာဟၼဏတုိ႔သည္ ထုိကဲ့သုိ႔ မေနထုိင္ၾက ။ ေ၀ဒဓမၼ၏ လမ္းညႊန္မႈ အတုိင္း လုိက္နာၾက၏ ။ မႏၱန္ကုိ ရြတ္ၾက၏ ။ ၿဗဟၼာ၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပြားၾက၏ ။ ယဇ္ကုိ ပူေဇာ္ၾက၏ ။ မဂၤလာကုိ ၿပဳၾက၏ ။ အာပတ္ကုိ ေၿဖၾက၏ ။

ဤသုိ႔ၿပဳၿခင္းအားၿဖင့္ တမလြန္၌ နတ္ၿပည္သုိ႔ေရာက္၏ ။ ပစၥဳပၸန္၌လည္း စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ားကုိ ရရွိ၏ ဤသုိ႔ ၿဗာဟၼဏမ်ားက ယုံၾကည္ၾက၏ ။ ယဇ္ပူေဇာ္မႈကုိ ၿပဳရာတြင္ တိရစၧာန္မ်ားကုိ သတ္၍ ပူေဇာ္သည္အထိ ေဆာင္ရြက္ၾက၏ ။ ထုိသုိ႔ ေဆာင္ရြက္ပါေသာ္လည္း ေ၀ဒ၏ သြန္သင္ခ်က္အရ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္း ၿဖစ္၍ အၿပစ္မရွိဟု ၿဗဟၼဏမ်ားက ယုံၾကည္ၾက၏ ။ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ အတြက္ သတ္ၿခင္းမဟုတ္ဘဲ အၿခားအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းၿဖစ္လွ်င္ မူ အၿပစ္ရွိသည္ဟု ၿဗာဟၼဏမ်ားက ယုံၾကည္ၾက၏ ။ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္အတြက္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းမဟုတ္ဘဲ အၿခားအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ သတ္ၿခင္းၿဖစ္လွ်င္မူ အၿပစ္ရွိသည္ဟု ၿဗာဟၼဏမ်ားက ယုံၾကည္ၾက၏ ။

ၿဗာဟၼဏမ်ားသည္ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ မဟုတ္ဘဲ သူ႔အသက္ကုိ သတ္ၿခင္း၊ သူတစ္ပါး ဥစၥာကုိမေတာ္မတရား ယူၿခင္း၊ မုသားေၿပာဆုိၿခင္း စေသာ ဒုစရုိက္တုိ႔မွ ေရွာင္ၾကဥ္ၾက၏ ။ သူတုိ႔သည္ ရုိးသားၾက၏ ။ ကံ ကံ၏ အက်ဳိးကုိ ယုံၾကည္ၾက၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ ဤေနရာ ၌ ဘက္လုိက္မႈရွိ၏ ။ ေလာကအၿမင္အရ ဒုစရုိက္ဟု သတ္မွတ္ထားေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခုသည္ ေ၀ဒအတြက္ ၿဖစ္ပါက ဒုစရုိက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သုစရုိက္ ၿဖစ္သြားရ၏ ။ သူတုိ႔ ၏ လုပ္ငန္းမွာ ပညာသင္ယူမႈ ႏွင့္ ပညာသင္ေပးမႈ ၿဖစ္၏ ။ ၿမန္မာစကားပုံ ၌ ` ၀ိနည္းတတ္ ၾကက္သတ္´ ဟူသည့္ အတုိင္း ၀ိနည္းတတ္ပါက အာပတ္မသင့္ရေအာင္ ၾကက္ကုိ သတ္တတ္သကဲ့သုိ႔ ၿဗာဟၼဏတုိ႔သည္ အမ်ဳိးေလးပါးတြင္ အၿမင့္ဆု့းအမ်ဳိး ၿဖစ္၏ ။ အရွင္လတ္လတ္က နတ္ၿဖစ္သြားေသာ `လူသားနတ္´ ၿဖစ္၏ ။ ၿဗာဟၼဏတုိ႔သည္ အစ ပထမ၌ ရုိးသားၿဖဴစင္ ၍ အလုိရမၼက္နည္းပါးသူမ်ား ၿဖစ္ၾကေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္း ၌ ေကာက်စ္စဥ္းလဲ ၍ အလုိရမၼက္ၾကီးသူမ်ား ၿဖစ္လာၾက၏ ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔သည္ အရွင္လတ္လတ္က နတ္ၿဖစ္သြားေသာ အဆင့္သုိ႔ ေရာက္ေအာင္ ေကာက္က်စ္ စဥ္းလဲမႈ၊ အလုိရမၼက္ၾကီးမႈတုိ႔ေၾကာင့္ မရမေန ရေအာင္ယူၿခင္း ၿဖစ္၏ ။ ထုိအခါ ၿဗာဟၼဏတုိ႔သည္ အဆင့္အားၿဖင့္ တၿဖည္းၿဖည္း နိမ့္သြားၾကေလ၏ ။

သမဏတုိ႔ သည္လည္း မိမိတုိ႔၏ တပအက်င့္ကုိ မ်ားစြာတန္ဖုိးထားၾက၏ ။ ဤေနရာ ၌ သမဏဟူသည္ ၿမတ္စြာဘုရား ၏ တပည့္သာ၀က သမဏမ်ား မဟုတ္ၾက။ ၿမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာမမူမီ ကာလကပင္ ရွိႏွင့္ေနၿပီး ၿဖစ္ေသာ သမဏမ်ား ၿဖစ္ၾက၏ ။ နတ္ၿပည္သုိ႔ ေရာက္သြားၾကသည္မွာ ယဇ္ပူေဇာ္မႈေၾကာင့္ ေရာက္သြားၾကသည္ မဟုတ္၊ တပကုိ က်င့္ေသာေၾကာင့္သာ ေရာက္သြားၿခင္း ၿဖစ္၏ ။ ဤသုိ႔ သမဏမ်ားက ယုံၾကည္ၾက၏ ။

ပိဋိကတ္ေတာ္မ်ား၌မူ တပအက်င့္ကုိ က်င့္သူကုိ တာပသ ဟုဆုိ ၏ ။ တာပသကုိ ၿမန္မာေ၀ါဟာရၿဖင့္ ရေသ့ဟုၿပန္ဆုိ၏ ။ ဤေနရာ ၌ တာပသ အမည္ရသူ အားလုံးကုိ သမဏဟု ဆုိၿခင္း ၿဖစ္ပါ၏ ။ သမဏတုိ႔၏ အက်င့္တပ မ်ားကုိ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ၿပဳၿပင္၍ ၿဗာဟၼဏတုိ႔ ယူၾကၿပန္၏ ။ ၿဗာဟၼဏတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ယူေသာ တပအက်င့္ကုိ ၀ဲခါနသ ဟူ၍ အမည္ေၿပာင္းလဲၿပီး ေခၚၾက၏ ။ ေနာက္ပုိင္း ၿမတ္စြားဘုရား၏ တပည့္သံဃာမ်ား ေပၚေပါက္လာေသာအခါ တပကုိ ဓုတဂၤ ဟူေသာ အမည္ၿဖင့္ က်င့္သုံးၾက၏ ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တပဟူသည္ ၿမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္ မမူမီ ကာလက ရွိႏွင့္ ၿပီးေသာ သမဏတုိ႔၏ က်င့္စဥ္တမ်ဳိး ၿဖစ္၏ ။ ယင္းကုိပင္ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ၿပဳၿပင္၍ ၿဗာဟၼဏတုိ႔ ၀ဲခါနသ အမည္ၿဖင့္ က်င့္သုံး၏ ။ ယင္းကုိပင္ တစ္ဖန္ၿပဳၿပင္ ၍ ၿမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာ၀ကမ်ားက ဓုတဂၤ အမည္ၿဖင့္ က်င့္သုံး၏ ။ ၀ဲခါနသ အမည္ရစဥ္က ကာမသုခလိႅကာ ႏုေယာဂ သေဘာကုိ ေဆာင္၏ ။ ဓုတဂၤ အမည္ရေသာ အခါမွသာ မဇိၩမပဋိပဒါ သေဘာကုိ ေဆာင္၏ ။

ၿမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္သည္ အေရွ႕မွ အေနာက္သုိ႔ သြား၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေရွ႕ဘက္ေဒသ၌ ၿဗာဟၼဏတုိ႔၏ အရွိန္အ၀ါ လႊမ္းမုိးမႈ နည္းသၿဖင့္ ၿမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္သည္ ရွင္းလင္း၏ ။ လြယ္ကူ၏ ။ သန္႔စင္၏ ။ အေနာက္ဘက္ေဒသ၌မူ ၿဗာဟၼဏတုိ႔၏ အရွိန္အ၀ါ လႊမ္းမုိ႔းမႈ အားေကာင္းသၿဖင့္ မရွင္းလင္း မလြယ္ကူ မသန္႔စင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဓုတဂၤက်င့္စဥ္သည္ မဇိၩမေဒသ၏ အေနာက္ပုိင္းဘက္၌ အေလးအၿမတ္ၿပဳၿခင္း ခံရေသာ က်င့္စဥ္ ၿဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက ဆုိၾက၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ ဓုတင္က်င့္စဥ္သည္ ယေန႔ သာသနာေတာ္ တစ္ရပ္လုံး၌ အေလးအၿမတ္ၿပဳၿခင္း ခံရေသာ က်င့္စဥ္ ၿဖစ္ေနေလၿပီ ။

သစၥာတရားႏွင့္ ပက္သက္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သစၥာတရားကုိ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေရးႏွင့္ ပက္သက္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ပညာရွင္မ်ားသည္ လက္ရွိ အေၿခအေနကုိ မေက်နပ္၍ ေတာ္လွန္ေသာ သေဘာၿဖင့္ ေယာက္ယက္ခတ္မႈ ၾကဳိးပမ္းေနၾကခ်ိန္တြင္ သိဒၶတၴမင္းသားကုိ ဖြားၿမင္ခဲ့၏ ။ သိဒၶတၴမင္းသား၏ ဖြားသကၠရာဇၤမွာ မဟာ သကၠရာဇ္ ၆၈ ခုႏွစ္ ကဆုန္လၿပည့္ ေသာၾကာေန႔ ၿဖစ္၏ ။ ဖခမည္းေတာ္မွာ သုေဒၶါဒန ၿဖစ္၍ မယ္ေတာ္မွာ မာယာေဒ၀ီ ၿဖစ္၏ ။ မ်ဳိးႏြယ္စဥ္မွာ သက်၀ံသ ၿဖစ္၏ ။ အမ်ဳိးမွာ ခတိၱယ ၿဖစ္၏ ။ အႏြယ္မွာ ေဂါတမ ၿဖစ္သည္။

ထုိအခ်ိန္က မဇိၩမေဒသ၏ အေရွ႕ဘက္၌ ခတိၱယတုိ႔သည္ အရွိန္အ၀ါထြန္းပၾက၏ ။ မာယာေဒ၀ီ၏ ဖခမည္းေတာ္သည္ ဇနက ၿဖစ္၏ ။ သူသည္ ခတၱိယၿဖစ္၏ ။ ေနၿပည္ေတာ္မွာ မိတီၳလာ ၿဖစ္၏ ။ ဇနကမင္းၾကီးသည္ ၿဗာဟၼဏ၀ါဒကုိ ၿဗာဟၼဏတုိ႔အား သင္ၾကားပုိ႔ခ်ေပးေနသူ ၿဖစ္၏ ။ ၿဗာဟၼဏ၀ါဒႏွင့္ ပက္သက္လာလွ်င္ ဤမွ်ေလာက္ တတ္သူ ေတာ္သူ ၿဖစ္၏ ။ သုေဒၶါဒန မွာလည္း ခတၱိယပင္ ၿဖစ္၏ ။ အေရွ႕ဘက္ေဒသ၌ အမ်ဳိးေလးပါးကုိ စဥ္ရာတြင္ ခတိၱယသည္ အၿမင့္ဆုံးေနရာ၌ ရွိ၏ ။ အေနာက္ဘက္ေဒသတြင္မူ ခတိၱယသည္ ဒုတိယေနရာ၌သာ ရွိ၏ ။ အမွန္အားၿဖင့္ ခတိၱယႏွင့္ ၿဗဟၼဏတုိ႔သည္ ထိပ္ဆုံးေနရာကုိ ရရွိေရးအတြက္ အၿပဳိင္ၿဖစ္ၾက၏ ။ ထိပ္ဆုံးေနရာကုိ ရမွ၀ါဒတစ္ရပ္ကုိ ထူေထာင္မႈ ၌ ေအာင္ၿမင္၏ ။

သက်၀ံသ၏ ၿမဳိ႔ေတာ္သည္ သကၠတုိင္း ကပိလ၀တၱဳၿဖစ္၏ ။ ကပိလ ၀တၳဳ ႏုိင္ငံေတာ္သည္ ၾကီးမား၍ က်ယ္ၿပန္႔လွေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ မဟုတ္။ ထုိေခတ္ ထုိအခါက ရွိၿမဲၿဖစ္ေသာ သူလုိ ငါလုိ ႏုိင္ငံေတာ္မ်ဳိးသာ ၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုန္းလက္ရုံးႏွင့္ ၿပည့္စုံေသာ မင္းသားေပၚထြန္းေရးကုိ အားလုံးက ေတာင့္တၾက၏ ။ ထုိသုိ႔ ေတာင့္တေနခ်ိန္တြင္ပင္ ဘုန္းလက္ရုံးႏွင့္ ၿပည့္စုံေသာ မင္းသားသိဒၶတၴကုိ ဖြားၿမင္လုိက္ရာ သုေဒၶါဒနမင္းၾကီး ႏွင့္တကြ ေဆြေတာ္ မ်ဳိးေတာ္တုိ႔ မွ စ၍ တစ္ႏုိင္ငံလုံး ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ၿဖစ္ၾက၏ ။ သက်၀ံသတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔၏ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ဤကမာၻေၿမၿပင္တြင္ အၾကီးမားဆုံးေသာ၊ တစ္ခုတည္းေသာ ႏုိင္ငံေတာ္အၿဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေအာင္ အာဏာစက္ ၿဖန္႔လုိၾက၏ ယခု ၿဖန္႔ႏုိင္ေသာ ဘုန္းတန္ခုိး အာႏုေဘာ္ႏွင့္ ၿပည့္စုံေသာ မင္းသားသည္ သူတုိ႔၏ ႏုိင္ငံေတာ္၌ ၿဖစ္ေပၚခဲ့ေလၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူတုိ႔သည္ အာဏာစက္ ၿဖန္႔ႏုိင္ၾကၿပီ။ သူတုိ႔သည္ ဤသုိ႔ေတြး၍ ေပ်ာ္ၾကၿခင္းၿဖစ္၏ ။

သုိ႔ရာတြင္ သိဒၶတၴမင္းသားသည္ သူတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ဤကမၻာေၿမၿပင္၌ တစ္ခုတည္းေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေဆာက္ရန္မၾကဳိးပမ္းဘဲ ဘုရားၿဖစ္ရန္ ေတာထြက္သြားမည္ကုိ သူတုိ႔မသိၾက ။ ေတာထြက္မသြား ႏုိင္ေအာင္လည္း ေႏွာင္ဖြဲ႔ၾက၏ ။ ေႏွာင္ဖြဲ႔ၿခင္းကပင္ အေလာင္းေတာ္မင္းသား၏ ေတာထြက္လုိစိတ္ကုိ ေၿမေတာင္ေၿမွာက္ေပး ေနမွန္း သူတုိ႔မသိၾက ။ မသိ၍သာ သက်၀ံသ တုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ မိမိတုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾကၿခင္း ၿဖစ္၏ ။ သူတုိ႔၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကား စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမဟုတ္၊ တစ္ေန႔တြင္ ၀မ္းနည္းၾကရမည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာ ၿဖစ္၏ ။ ၀မ္းနညး္မႈကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္ထားေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟု ဆုိလွ်င္ ပုိ၍ နားလည္ဖြယ္ရွိ၏ ။ အစ ပထမ၌ သိဒၶတၴမင္းသားသည္ ခတိၱယယၿဖစ္၏ ။ ေတာထြက္ခ်ိန္မွစ၍ ခတိၱယ မဟုတ္ေတာ့၊ လူအားလုံးႏွင့္ဆုိင္လာ၏ ။ လူအားလုံးတုိ႔ ၏ သိဒၶတၴ ၿဖစ္လာ၏ ။ ခတိၱယတုိ႔၏ သိဒၶတၴ မဟုတ္။ ဘုရားၿဖစ္ေသာ အခါ၌ကား လူအားလုံးတုိ႔၏ သိဒၶတၴပင္ မဟုတ္ေတာ့။ လူ နတ္ ၿဗဟၼာ သတၱ၀ါ အားလုံးတုိ႔၏ သိဒၶတၴ ၿဖစ္လာ၏ ။

ၿမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မမူမီ ကာလက မဇိၩမေဒသတြင္ တုိင္းၾကီး ၁၆ တုိင္း ရွိသည္ဟု ဆုိ၏ ။ ၿမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ထုိတုိင္းၾကီး ၁၆ တုိင္းကုိ ဘုန္းလက္ရုံးႏွင့္ ၿပည့္စုံေသာ မင္းမ်ားက တၿဖည္းၿဖည္း သိမ္းပုိက္ၾကေလရာ ၿမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူခ်ိန္တြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ႏုိင္ငံၾကီး ေလးႏုိင္ငံသာ ရွိေတာ့၏ ။ ထုိတုိင္းၾကီး ၁၆တုိင္း သည္ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ႏုိင္ငံၾကီး ေလးႏုိင္ငံ၌ ပူေပါင္းသြားၾက ၏ ။

(၁) မာဂဓတုိင္း - ယင္းသည္အဂၤတုိင္းႏွင့္ ပူးေပါင္း ပါ၀င္သြား၏ ။ ေနၿပည္ေတာ္မွာ ရာဇၿဂဳိဟ္ၿဖစ္၍ မင္းမွာ ဗိမၺိသာရၿဖစ္၏ ။

(၂) ေကာသလတုိင္း - ယင္း၌ ကာသိတုိင္း ပူးေပါင္း ပါ၀င္သြား၏ ေနၿပည္ေတာ္မွာ သာ၀တိၳၿဖစ္၍ မင္းမွာ ပေႆနဒီ ေကာသလၿဖစ္၏ ။

(၃) ၀ံသတုိင္း - ယင္း၏ ေနၿပည္ေတာ္မွာ ေကာသမၺီၿဖစ္၏ ။ မင္းမွာ ၀စၧရာဇာဥဒယန ၿဖစ္၏ ။

(၄) အ၀ႏီၱတုိင္း - ေနၿပည္ေတာ္မွာ ဥေဇၨနီၿဖစ္၍ မင္းမွာ စႏၵပေဇၨာတၿဖစ္၏ ။

ဤႏုိင္ငံၾကီးေလးႏုိင္ငံ၏ ၿမဳိ႔ေတာ္ၾကီးမ်ားသည္ ေနာင္အခါ ၿမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ ၿပန္႔ပြားရာ ဗဟုိခ်က္မၾကီးမ်ား ၿဖစ္လာေပလိမ့္မည္ ။

သိဒၶတၴမင္းသားသည္ မင္းသားတုိ႔ တတ္အပ္ေသာ အတတ္ပညာမ်ားကုိ ၿပည့္စုံစြာ တတ္ေၿမာက္ခဲ့ၿပီ။ ကမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ တတ္ေၿမာက္ခဲ့ၿပီ ။ ယေသာဓရာေဒ၀ီ ကုိလည္း မိဖုရားအၿဖစ္ သိမ္းပုိက္ၿပီးၿပီ။ အသိဥာဏ္ ဟူသမွ်သည္ ဥပါဒါန္ကုိ အေၿခခံသည္ခ်ည္း ၿဖစ္ေလရာ ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါအရ ဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္ရာတြင္ သိဒၶတၴမင္းသား၏ ဥပါဒါန္က တစ္မ်ဳိး ၊ က်န္ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ ဥပါဒါန္က တစ္မ်ဳိး ။ ထုိေၾကာင့္ အၿမင္ခ်င္း မတူၿခင္း ၿဖစ္၏ ။ သႏိၱသုခကုိ ေတြ႔ရွိၿခင္းဟူသည္ အရိယာသစၥာကုိ ေတြ႔ရွိၿခင္းပင္ ၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရိယာသစၥာကုိ မေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ ရွာရန္ သိဒၶတၴမင္းသားသည္ ဆုံးၿဖတ္လုိက္၏ ။

သိဒၶတၴမင္းသား သည္ တစ္ခုေသာညဥ္႔တြင္ နန္းေတာ္ကုိ စြန္႔ခြာကာ ေတာထြက္ေတာ္မူ၏ ။ အရိယာသစၥာကုိ မေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ရွာရန္ၿဖစ္၏ ။ အေလာင္းေတာ္မင္းသားသည္ အေနာ္မာၿမစ္၏ တစ္ဖက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ မိမိႏွင့္ အတူပါလာေသာ ဆႏၷအမတ္ကုိလည္း ၿပန္လႊတ္၏ ။ က႑ကၿမင္းကုိလည္း ၿပန္လႊတ္၏ ။ မိမိမူကား ရဟန္းၿပဳေလ၏ ။ မိမိ၏ ဆံေတာ္ကုိ သိၾကားမင္းက တာ၀တိံသာ၌ စူဠာမဏိေစတီ တည္၍ ယငး္၌ ဠာပနာ၏ ။ မိမိ၏ ၀တ္လဲေတာ္ကုိ ဃဋိကာရ ၿဗဟာၼက အကနိ႒ာဘုံ၌ ဒုႆေစတီတည္ ၍ ယင္း၌ ဌာပနာ၏ ။ ဘုရားအၿဖစ္သုိ႔ မေရာက္ေသးမီကပင္ အေလာင္းေတာ္၏ အသုံးအေဆာင္မ်ားသည္ ေစတီထုိက္ေလၿပီ ။

အေလာင္းေတာ္မင္းသားသည္ အာဠရ ရေသ့ထံမွ ေလာကီသမာပတ္ ခုနစ္ပါးကုိလည္းေကာင္း ၊ ဥဒကရာမပုတၳထံမွ ေလာကီသမာပတ္ ရွစ္ပါးကုိ လည္းေကာင္းရရွိေတာ္မူခဲ့၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ ေလာကီသမာပတ္ ရွစ္ပါးသည္ သံသရမွ ထြက္ေၿမာက္ေၾကာင္း အရိယာသစၥာ မဟုတ္ေသးသည္ကုိ သိရသၿဖင့္ အရိယာသစၥာကုိ ဆက္လက္ရွာေဖြေရးအတြက္ အေလာင္းေတာ္မင္းသားသည္ သခ်ာၤဒႆန ဂိုဏ္းဆရာၾကီး မ်ားၿဖစ္ေသာ အာ႒ာရ ႏွင့္ ဥဒကရာမပုတၱ ရေသ့ၾကီးႏွစ္ပါးထံမွ ထြက္ခြာခဲ့၏ ။

အေလာင္းေတာ္ မင္းသားသည္ ဥရုေ၀ဠေတာသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ကာ တပအက်င့္ကုိ ေၿခာက္ႏွစ္တုိင္တုိင္ က်င့္ေလ၏ ။ ပဥၹ၀ဂီၢငါးပါးတုိ႔ကလည္း အလာင္းေတာ္အား ၿပဳစုလုပ္ေကၽြးၾက၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ အေလာင္းေတာ္မင္းသားသည္ ထုိအခ်ိန္က က်င့္နည္းလြဲမွားေနသၿဖင့္ သဗၺညဳတဥာဏ္ရွင္ ဘုရားသခင္အၿဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မမူခဲ့ေခ်။ ဘုရားအၿဖစ္သုိ႔ ေရာ္ေတာ္မမူေသးေသာေၾကာင့္ သူတည္ေထာင္လုိေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ မတည္ေထာင္ႏုိင္ေသးပါေခ်။

သူတည္ေထာင္လုိေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ကား သက်၀ံသတုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ စၾက၀ေတးႏုိင္ငံေတာ္မဟုတ္၊ အရိယာႏုိင္ငံေတာ္သာ ၿဖစ္၏ ။ စၾက၀ေတး ႏုိင္ငံေတာ္၏ ခ်မ္းသာသည္လည္း ခ်မ္းသာၿဖစ္သည္ မွန္ပါ၏ ။ သုိ႔ရာတြင္ ထုိခ်မ္းသာကား ` သိမ္းပုိက္ၿခင္း´ ေလာဘအေပၚ ၌ တည္ေဆာက္ထားေသာ ခ်မ္းသာၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပူေလာင္လွပါ ၏ ။ အရိယာ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ခ်မ္းသာသည္ သာလွ်င္ ခ်ီးေၿမွာက္ၿခင္း အေလာဘအေပၚ ၌ တည္ေဆာက္ထားေသာ ခ်မ္းသာၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပူေလာင္လွပါ ၏ ။ အရိယာႏုိင္ငံေတာ္၏ ခ်မ္းသာသည္ သာလွ်င္ ခ်ီးေၿမွာက္ၿခင္း အေလာဘအေပၚ၌ တည္ေဆာက္ထားေသာ ခ်မ္းသာၿဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းလွပါ၏ ။ တစ္ခုေသာေန႔တြင္ သူတည္ေထာင္လုိက္ေသာ အရိယာႏုိင္ငံေတာ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းလွေသာ ခ်မ္းသာကုိ ကုိယ္ေတြ႔ ၾကဳံေစအံ့ ဟူ၍ ၾကဳံး၀ါးရင္း အေလာင္းေတာ္ မင္းသားသည္ ဆက္လက္ က်င့္ၾကံ ၾကဳိးကုတ္ အားထုတ္လ်က္ပင္ ရွိပါေလ၏ ။

ဦးေရႊေအာင္

မဟာ၀ိဇၨာ (သကၠတ)၊ ၀ဋံသကာ ႏွင့္ သိေရာမဏိ

“ ဘာကြ...”

2011-12-13T19:48:00.000-08:00

ဦးစီးအရာရွိစားပြဲတြင္

“ဘာကြ.... ၿပန္ေၿပာစမ္း... ”

“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆႏၵၿပခ်င္လုိ႔ပါ... ဆရာ”

“ဘယ္မွာလည္း ေလွ်ာက္လႊာ.. ... ၿပစမ္းပါဦး..။”

“ေလွ်ာက္လႊာတင္ရမွာလား... ဆရာ”

“အာ .. ဘယ္လုိလူေတြလည္း ေလွ်ာက္လႊာမတင္ပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ ဘယ္သူခြင့္ၿပဳေပးမွာလည္း.. ”

“ဒီမွာေသခ်ာနားေထာင္..

အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀င္လာတဲ့ ရုံးေပါက္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္အၿခမ္းမွာ စာေရးမတစ္ေယာက္ရွိတယ္

သူဆီမွာ ေလွ်ာက္လႊာ၀ယ္ ၿပီးရင္... သူ႔အေနာက္က လက္ေထာက္ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးဆီမွာ

ေလွ်ာက္လႊာၿဖည့္ၿပီး ... စိစစ္ခုိင္း.. ၿပီးရင္ ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးဆီမွာ စာအ၀င္ မွတ္ပုံတင္စာရင္းသြင္း

အဲဒါအားလုံးၿပီးရင္ အဲဒီေလွ်ာက္လႊာကုိယူၿပီး က်ဳပ္ဆီ ၿပန္လာခဲ့.... ၾကားလား ေသခ်ာမွတ္သြားဦးေနာ္ ”

“ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါဆရာ”

“ ေဟ့ေဟ့ ေနဦး.. ေနဦး..

ဒီမွာ က်ဳပ္ခုဏ စကားေၿပာမွား သြားလုိ႔.. ဒီရုံးမွာ ေလွ်ာက္လႊာကုိ ေရာင္းမစားဘူးေနာ္...

ေအး ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္လႊာဆုိတာ အလကားရတဲ့ ပစၥည္းလည္း မဟုတ္ဘူး ... ကုိယ္ဘာသာ နားလည္မႈရွိပါ..။”

စာေရးမစားပြဲတြင္

“အစ္မေလး ေလွ်ာက္လႊာတစ္ေစာင္ေလာက္”

“ဒီမွာ နည္းလမ္းႏွစ္ခု ရွိတယ္.... ေလွ်ာက္လႊာကုိ မေရာင္းဘူး ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္လႊာေတြက

အလကားရတာ မဟုတ္ေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာ တစ္ေစာင္ လုိခ်င္ရင္ မိတၱဴ အေစာင္ငါးဆယ္ ကူးေပးမလား

ေစတနာ အေလွ်ာက္ ေငြေၾကးထည့္၀င္မလား နည္းလမ္းႏွစ္ခုရွိတယ္ ... ၾကဳိက္တဲ့ တစ္ခုေရြးပါရွင္.. ”

“ဟာ ရပါတယ္အစ္မ.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေစတနာထက္သန္ပါတယ္”

လက္ေထာက္ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးစားပြဲတြင္

“ငါ့ေမာင္တို႔က ဘာလုပ္မလုိ႔လည္း ... ”

“ဆႏၵၿပမလုိ႔ပါ.. ”

“ေအာ္ေအးေအး... ဒီေနရာမွာ အသက္ အမည္ ေနရပ္လိပ္စာ မွတ္ပုံတင္နံပါတ္ ပါတ္စပုိ႔နံပါတ္ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္အက်ယ္ ... အခုဦးေဆာင္တဲ့လူ သုံးေယာက္လုံး အဲဒီအတိုင္း အကုန္ၿဖည့္ရမယ္...

ဟုတ္ၿပီ ဒီေနရာမွာ ဓါတ္ပုံကပ္ ... ဟုိဘက္ေနရာေလးမွာ လက္မွတ္ထုိး... ။ ၿပစ္မႈကင္းရွင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာကုိ အေနာက္ဘက္မွာတြဲ ... အက်င့္စာရိတၱေကာင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာကုိ အလယ္မွာ ညွပ္ ...ဟုတ္ၿပီ ”

“ကဲငါ့ေမာင္တုိ႔ ၿပီးရင္ ၾကီးၾကပ္ေရမႈး စာပြဲမွာ စာ၀င္သြားလုပ္လုိက္ေနာ္... ”

“အစ္မတုိ႔က ေတာ့ အခက္အခဲ ရွိတဲ့လူအခ်င္းခ်င္း နားလည္စာနာပါတယ္.. ေမာင္ေလးတုိ႔လည္း အမ်ားေကာင္းဖုိ႕ လုပ္ေနတဲ့လူေတြမဟုတ္လား နားလည္မႈ ရွိမွာေပါ့ေနာ္...။ ”

“ဗ်ာ ဟုတ္ကဲ့... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္တတ္ပါတယ္.. ”

ၾကီးၾကပ္ေရးမႈး

“ေၿပာ ဘာကိစၥလည္း .. ”

“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလွ်ာက္လႊာေလး စာ၀င္ထည့္ေပးပါ... ”

“ဟာ ... ခင္ဗ်ားတုိ႔ က ဒီအခ်ိန္မွဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္က ေလွ်ာက္လႊာ စာအ၀င္ကုိ

ဆယ္နာရီခြဲအထိပဲ လက္ခံတာ.. အခု ဦးစီးကေခၚလုိ႔ အစည္းအေ၀းမွာ လက္ဖက္ရည္သြားေသာက္ရဦးမယ္

မနက္ၿဖန္မွာ လာခဲ့ေတာ့ဗ်ာ... ”

“မလုပ္ပါနဲ႔ ဆရာရယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မနက္ၿဖန္ဆုိ မၿဖစ္လုိ႔ပါ ကိစၥကလည္း အေရးၾကီးလို႔... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔

သိတတ္မွာပါဆရာရယ္...။ ”

“ေတာ္ရုံတန္ရုံ သိတတ္တာနဲ႔ေတာ့ အလုပ္မၿဖစ္ဘူးဗ်ာ ေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္သိတတ္မွထိေရာက္မွာ ”

“ရပါတယ္ဆရာရယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း သိတတ္မွာပါ... ”

“အဲဒါဆုိလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔မို႔ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေပးလုိက္မွာ...။”

ဦးစီးအရာရွိ

“ဘာကိစၥလည္း ”

“ခုဏတုန္းက ကိစၥပဲ... ”

“အာ ဒီလူေတြခက္ၿပီ.. ခုဏတုန္းက ကိစၥေတြက အမ်ားၾကီးပဲ...

က်ပ္အခုတင္ အေပါ့အေလးသြားၿပီးၿပန္လာတာ အရင္က ကိစၥေတြ အကုန္မွတ္မိေနစရာ မလုိဘူး”

“ဟုိ .. မဟုတ္ပါဘူးဆရာရယ္..ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆႏၵၿပဖုိ႔ ခုဏလာေၿပာတဲ့ လူေတြပါ..

အခုေလွ်ာက္လႊာတင္မလုိ႔... ”

“အဲဒါ... ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေၿပာပါလား

ဒီေလာက္အလုပ္ရႈပ္တဲ့ ၾကားက ခင္ဗ်ားတုိ႔ အလုပ္မရွိအလုပ္ရွာ ဆႏၵၿပခ်င္တဲ့ လူေတြကတစ္မ်ဳိးပဲ

ေၿပာ... ဘာေၾကာင့္ ဆႏၵၿပမွာလည္း... ”

“အဲဒီ... အလုပ္မရွိတဲ့ အေၾကာင္းကုိပဲ ဆႏၵၿပမွာပါ.. ဆရာ... ”

“ဘာ.....

ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို ႏိုင္ငံေတာ္က အလုပ္မရွိလုိ႔ ဆုိၿပီး လူမႈဖူလုံေရး ရံပုံေငြေပးထားတယ္

ခင္ဗ်ားတုိ႔က အဲဒီပုိက္ဆံနဲ႔ စားေသာက္ေနၿပီး ဗုိက္၀ေတာ့ ဆႏၵၿပဖုိ႔ စဥ္းစားတယ္...

ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေက်းဇူးကန္းရာ မေရာက္ဘူးလား... ”

“အဲဒီလူမႈဖူလုံေရး ရံပုံေငြက ေဆးလိပ္ကြမ္းယာဖုိးေလာက္ပဲ ရလုိပါဆရာ.. ”

“ဘာကြ.. အဲဒါနဲ႔ ေထာက္ပံ့စရိတ္ပုိလုိခ်င္တယ္ေပါ့.. လူဆုိတာ ေရာင့္ရဲတတ္ရတဲ့ဗ်

ကြမ္းယာေကၽြးတဲ့လက္ကုိ ၿပန္မကုိက္ရဘူး... ”

“ဟာ မဟုတ္ပါဘူးဆရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆႏၵၿပမွာ အလုပ္မရွိလုိ႔ပါ..

လူမႈဖူလုံေရး ရံပုံေငြကလည္း လုံေလာက္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၀န္ထုတ္၀န္ပုိးကုိ

ႏုိင္ငံေတာ္ ကုိ မထမ္းေစခ်င္ဘူး ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အခြန္ထမ္းၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ၿပန္ကူညီခ်င္လုိ႔ပါ”

“အဲဒါဆုိလည္း ၿပီးေရာ... ေလွ်ာက္လႊာထားခဲ့လုိက္

ေနာက္ေၿခာက္လေနရင္ ၿပန္လာခဲ့... ”

“ဗ်ာ... ဆရာ

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အလုပ္မရွိတာ ေနာက္ေၿခာက္လေနမွ ဆႏၵၿပရမယ္... ”

“ဒါ ... ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံဗ် ဥပေဒအတုိင္း လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအတုိင္း သြားေနတာ

ခင္ဗ်ားတုိ႔ေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္လႊာေပါင္း ရွစ္ရာေက်ာ္ရွိတယ္ အဲဒါကုိ အစဥ္လုိက္ခြင့္ၿပဳေပးေနရတာ ...

က်ဳပ္တုိ႔မွာ အကုန္လုံး ေသခ်ာ စိစစ္ေနရေသးတာ... ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဆႏၵၿပရၿပီးေရာ လုပ္ခ်င္လုိ႔ရမလားဗ်

ေအး ... ၿမန္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ နည္းလမ္းရွာလုပ္... အေရွ႕က စတုိးဆုိင္မွာ ေတာ့ ဆႏၵၿပခြင့္ပါမစ္ ေတြေရာင္းတယ္ ၾကားဖူးတယ္ ... က်ဳပ္ေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး ကုိယ့္ဟာကုိယ္သာ စုံစမ္းေတာ့ဗ်ာ... က်ဳပ္စားပြဲေပၚမွာေတာ့ ... ဥပေဒအတုိင္းပဲ သြားတာ...

ကဲခင္ဗ်ားတုိ႔ ကိစၥၿပီးရင္သြားေတာ့ဗ်ာ...

ဘယ္လုိ လူရႈပ္ေတြမွန္းမသိဘူး .. အလုပ္မရွိတာကုိ ဆႏၵၿပမလုိ႔တဲ့ ၾကားမၾကားဖူးေပါင္”

ေအာင္ပုိင္စုိး

ၿမစ္ဆုံစစ္တမ္း

2011-09-27T07:27:00.000-07:00

( ဧရာ၀တီၿမစ္ ေရတိမ္နစ္မည္ေလာ )

ဧရာ၀တီၿမစ္ဟာ သက္တမ္းအားၿဖင့္ အႏွစ္ (၁၅)သန္းရွိပါၿပီ ။ လူသက္တမ္းနဲ႔ တြက္ၾကည့္ရင္ ရွည္လ်ားလွၿပီ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ ဘူမိသက္တမ္းနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ႏုပ်ဳိတဲ့အရြယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကမာၻေၿမၾကီးဟာ သက္တမ္း အႏွစ္သန္း ၅၀၀ ရွိပါၿပီ။ ေနစၾကာ၀ဠာရဲ႕ သက္တမ္းကေတာ့ ႏွစ္သန္း ၄၅၀၀ပါ။ မဟာစၾကာ၀ဠာ၊ အနႏၱစၾကာ၀ဠာေတြရဲ႕ သက္တမ္းကေတာ့ မွန္းဆလုိ႔ေတာင္မရပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္တာက ေတာ့ ဘူမိသက္တမ္း ႏုပ်ဳိလွပါတယ္ ဆုိတဲ့ ဒီၿမစ္ၾကီးဟာ အရြယ္နဲ႔ မမွ်ေအာင္၊ အခုအခ်ိန္မွာ ယုိယြင္းအုိမင္းပ်က္ဆီး ေနပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါပဲ..။

အဲဒါ ဘယ္သူေတြေၾကာင့္လဲ။ အဲဒီၿမစ္ကုိ မွီတင္းေနထုိင္ခဲ့ၿပီး၊ ဒီၿမစ္ၾကီးရဲ႕ သဘာ၀အရင္းအၿမစ္ ေတြကုိ၊ မဆင္မၿခင္ ထုတ္ယူသုံးစြဲ ခဲ့ၾကသေလာက္၊ ဒီၿမစ္ၾကီးကုိ ၿပန္လည္ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔၊ တာ၀န္ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ မွတ္တမ္းေဟာင္းေတြအရ ေအဒီ ၆ရာစုေလာက္ကတည္းက ၿမစ္တစ္၀ုိက္မွာ လူေတြအေၿခခ် ေနထုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ (ပုဂံမတုိင္မွီ အႏွစ္ေလးရာေစာပါတယ္ ) အခု ဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီးရဲ႕ အေၿခအေနဟာ ၿမစ္ေကာၾကီး မၿဖစ္ရုံတမယ္သာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ေသာင္ေတြ ထူထပ္လာပါတယ္။ ၿမစ္ေရတိမ္လာတယ္။ အရင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက၊ ေရေၾကာင္းခရီးသြားလာၿခင္းရဲ႕ အသက္ေသြးေက်ာသဖြယ္ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ဒီၿမစ္ၾကီးဟာ၊ ဟသာၤတနဲ႔ ဗန္းေမာ္အထိ (မုိင္ ၈၀၀) ခရီးသာ တစ္ႏွစ္ပါတ္လုံး သြားလာႏုိင္ပါတယ္ ဗန္းေမာ္နဲ႔ ၿမစ္ၾကီးနား (၁၂၅)မုိင္ခရီးကေတာ့၊ တစ္ႏွစ္မွာ (၇)လသာ သြားလာႏုိင္ပါတယ္။ ေရနည္းေသာ ေႏြမွာ မသြားလာႏုိင္ပါ။

အခု ဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီး ေရစီးယုတ္ေလွ်ာ့ခန္းေၿခာက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကေတာ့…

(၁) ေရအရင္းအၿမစ္ ယိုယြင္းပ်က္စီး ေလ်ာ့နည္းလာၿခင္း။ ( ဧရာ၀တီၿမစ္ အပါအ၀င္၊ အာရွကၿမစ္ၾကီး ကုိးစင္းဟာ ေၿမာက္ဖ်ား ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းေပၚက ေရခဲၿပင္ေတြက အေၿခခံပါတယ္။ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာမႈေၾကာင့္ အဲဒီေရခဲၿပင္ေတြလည္း တစထက္တစ ယုတ္ေလ်ာ့လာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ေနာက္ လုိအပ္တဲ့ မုိးေရခ်ိန္မရဘူး။ )

(၂) Global Warming ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာမႈေၾကာင့္ ေရခမ္းေၿခာက္လာတယ္။

(၃) သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမႈ အသိမရွိတဲ့အတြက္ ေဂဟစနစ္ေတြ ပ်က္စီးလာတယ္။ ၿမစ္ပတ္၀န္းက်င္ သစ္ပင္ေတြကုိ ခုတ္တယ္။ ၿမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေရႊတူး၊ သတၱဳတူး၊ ေက်ာက္တူးရာက ထြက္ေပၚလာတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကုိ ေရထဲ စြန္႔ပစ္တယ္။ ေရထုညစ္ညမ္းမႈၿဖစ္ၿပီး၊ ၿမစ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ သက္ရွိသက္မဲ့ ဇီ၀မ်ဳိးစုံမ်ဳိးကြဲေတြ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးမႈၿဖစ္တယ္။ (ဧရာ၀တီလင္းပိုင္ေတြ မ်ဳိးတုံးမယ့္ အႏၳရာယ္မ်ဳိး။) ခ်င္းတြင္း စစ္ေတာင္းစတဲ့ ဧရာ၀တီထဲကုိ စီး၀င္တဲ့ ၿမစ္လက္တက္ေတြ ကလည္း၊ ကမ္းပါးၿပဳိမႈေၾကာင့္ ၿဖစ္တဲ့ ႏုံးေတြ သံေတြကုိ ၿမစ္ထဲကုိ တုိက္စားသယ္ေဆာင္ လာတယ္။ ေအာက္ေၿခ မ်က္ႏွာၿပင္ၿမင့္လာတဲ့ အတြက္ ၊ မုိးမ်ားတဲ့အခါ ၿမစ္ေရလွ်ံမႈေတြၿဖစ္လာတယ္။ (ဒီႏွစ္ … ၂၀၁၁ဟာ စံခ်ိန္တင္ေလာက္ေအာင္ ေရၾကီးေရလွ်ံတဲ့ႏွစ္ၿဖစ္တယ္။) ၿမစ္ထဲမွာ ေသာင္ထြန္းလာတာဟာ၊ ၿမစ္ကူးတံတားေတြရဲ႕ ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိး တစ္ခုလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ တံတားေတြ တည္ေဆာက္တာ ကန္႔ကြက္စရာမရွိေပမယ့္၊ ၿမစ္ေရစီးေရလာကုိ အေႏွာင့္အယွက္မေပးမယ့္ တုိင္ေဖ်ာက္ၾကဳိး တံတားေတြေဆာက္တာ ပုိသင့္ေတာ္မယ္ထင္ပါတယ္။

(လက္ငင္းအေၾကာင္း)

အထက္ကဆုိခဲ့သလုိ၊ အဖက္ဖက္က ယုိယြင္းပ်က္စီးလုိက္လာတဲ့ ဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီးကုိ၊ ဘယ္လုိကယ္တင္ရရင္ ေကာင္းမလဲ။ (အရင္က ဧရာ၀တီၿမစ္ေၾကာင္း ထိမ္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မည္မည္ရရ မလုပ္ခဲ့ၾကဘူး။ အစုိးရအဆက္ဆက္ လွစ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကတဲ့ ဆုိးက်ဳိးေတြ အခုခံရတာပါပဲ။ မၾကာခင္ကမွ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဠ သူရဦးေရႊမန္းရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ “ၿမစ္ေၾကာင္း ထိန္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္း” ေကာ္မတီဖြဲ႔တာ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ အားၾကဳိးမာန္တက္ လုပ္ၾကရင္ ေနာက္မက်ေကာင္းပါဘူး။) စဥ္းစားေနၾကတုန္း၊ ေရနစ္သူကုိ ၀ါးကူထုိးမယ့္ ကိစၥေပၚလာပါတယ္။ အဲဒါက ၿမစ္ဆုံမွာ ေရကာတာၾကီး ေဆာက္မယ့္ ကိစၥပါပဲ။

အဲဒီေရကာတာၾကီးက မဂၢါ၀ပ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ (၈၀၀၀) ေက်ာ္ ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိေတာ့ .. ဘယ္ေလာက္ၾကီးမယ့္ ဆည္ၾကီးၿဖစ္မယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ ေမခနဲ႔ မလိခၿမစ္ဆုံမွာ ဒီဆည္ၾကီး ေဆာက္မယ္ ၾကား ကတည္းက၊ ဟုိကကန္႔ကြက္ ဒီကကန္႔ကြက္ပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ မၾကာခင္ကလွ်ပ္စစ္ ၀န္ၾကီး ဦးေဇာ္မင္းက ဘယ္သူေတြ ဘာေၿပာေၿပာ ( သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး၀ါဒီေတြေရာ၊ ကုလသမဂၢေရာ ) ဒီစီမံကိန္းကုိ ဆက္အေကာင္ အထည္ေဖာ္မယ္လုိ႔ ထုတ္ေဖၚေၾကၿငာလုိက္တာဟာ၊ ရည္ရြယ္ထားပုံမရေသာ္လည္း၊ မီးပုံထဲကုိ ဓါတ္ဆီေလာင္းလုိက္ သလုိၿဖစ္သြားတယ္။ ေနရာေပါင္းစုံက ၾကြက္ၾကြက္ညံေအာင္ အသံေတြထြက္လာတယ္။ တစ္ဘက္က ႏုိင္ငံေတာ္ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ လုပ္တယ္ဆုိေပမယ့္ (ေငြနဲ႔ မပက္သက္တဲ့ တၿခားအက်ဳိးစီးပြားေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။) အဘက္ဘက္ ေထာင့္ေပါင္းစုံက ေလ့လာသုံးသပ္ၿပီး၊ ဆင္ဆင္ၿခင္ၿခင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ ကိစၥၿဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္ ေဘးထြက္ဆုိးက်ိဳး ဆုိတာကေတာ့ ရွိစၿမဲပါ။ အဲဒီလုိစဥ္းစားၿပီးမွ ေကာင္းက်ဳိးနဲ႔ ဆုိးက်ဳိး ဘယ္ဟာသာမလဲ၊ ခ်ိန္ဆေဆာင္ရြက္ရပါမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ပက္သက္ၿပီး လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ႏိုင္ငံေရးရႈေထာင့္၊ လူမႈေရးရႈေထာင့္၊ စီးပြားေရးရႈေထာင့္၊ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ရႈေထာင့္ေတြက ေလ့လာသုံးသပ္ၾကည့္ ရေအာင္။

(လက္လွမ္းမွီသေလာက္ လုိ႔ေၿပာလုိ႔ရတာက ေလ့လာသုံးသပ္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့ ၊ သတင္းအခ်က္အလက္ အၿပည့္ အစုံ အမွန္အကန္ကုိ ရႏုိင္ဖုိ႔ ခက္ခဲလုိ႔ပါပဲ။ ဒီကိစၥမွာလည္း ထုံးစံအတုိင္းပဲ ပြင့္လင္းၿမင္သာမႈ အားနည္းေနပါတယ္။ ၀န္ၾကီးက BANCA အဖြဲ႔ေလ့လာေနတာ သုံးႏွစ္နီးပါးရွိၿပီဆုိေပမယ့္၊ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲ မွာ ဘန္ကာအဖြဲ႔ ဥကၠဠကေတာ့ (၅)လပဲရွိေသးတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဆည္(၈)ဆင့္ တည္ေဆာက္မႈအတြက္မွာ (၈)ႏွစ္ၾကာမယ္ဆုိေသာ္လည္း၊ တခ်ဳိ႕က (၁၅)ႏွစ္ၾကာမယ္ ေၿပာေနၾကပါတယ္။ စီမံကိန္းၿပီးလုိ႔ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားေရာင္းရတဲ့အခါ ႏုိင္ငံေတာ္က အၿမတ္ေငြ (၃၀) ရာခုိင္ႏႈန္းရမယ္လုိ႔ ၀န္ၾကီးကေၿပာေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ (၂၀)ရာခိုင္ႏႈန္းပဲရမယ္။ (၁၀) ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ ပြဲစားကုိေပးရမယ္ လုိ႔ ေၿပာတဲ့သူက ေၿပာပါတယ္။ သတ္မွတ္အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုေရာက္တဲ့အခါ ႏုိင္ငံေတာ္က ဒီစီမံကိန္းၾကီး တစ္ခုလုံးကုိ အပုိင္ရမယ္။ သတ္မွတ္အခ်ိန္ကာလဆုိတာ အရင္ကအႏွစ္ (၃၀)လုိ႔သိေပမယ့္၊ အခုေတာ့ အႏွစ္ (၅၀)လုိ႔ ေၿပာေနၿပန္ပါတယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ဘန္ကာ BANCA ( Biodiversity and Nature Conservation Association) အစီရင္ခံစာ အၿပည့္အစုံကုိ ၿပည္သူထဲကုိ ခ်မၿပႏုိင္တာပဲ။ ဘန္ကာ ဥကၠဠေၿပာတာကေတာ့ ကန္ထရုိက္ (တရုတ္ကုမၼဏီ (CPI) နဲ႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ကတည္းက၊ အစီရင္ခံစာပါ အခ်က္အလက္ေတြကုိ သူတုိ႔ သေဘာမတူပဲ ထုတ္ေဖၚမေၿပာပါဘူးလုိ႔ ကတိထားခဲ့ရတယ္တဲ့။ ကဲ .. ရသေလာက္ အခ်က္ေတြအေပၚမွာပဲ အေၿခခံသုံးသပ္ရေအာင္။)

(၁) (စီးပြားေရး ရႈေထာင္႔)

ထုိစီမံကိန္းကထြက္လာမယ့္ မဂၢါ၀ပ္ ၁၈၀၀၀ ရဲ႕ ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္း (မဂၢါ၀ပ္ ၁၈၀၀) ကုိ အခမဲ့သုံးႏိုင္မယ္။ ရွယ္ယာလည္း ၁၅ရာခုိင္ႏႈန္းထည့္ေပးမယ္။ ေရာင္းရေငြအၿမတ္လည္း ၃၀ရာခုိင္ႏႈန္း ရဦးမယ္။ (ပြဲစားကုိ ၁၀ရာခုိင္ႏႈန္း ေပးရမယ္ဆုိတာ ဟုတ္သလား။) ေနာင္ေပၚထြန္းလာတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ထား၀ယ္ေရနက္ ဆိပ္ကမ္းက ေဖၚထုတ္မယ့္ စက္မႈဇုန္ ( အာရွအၾကီးဆုံး စက္မႈဇုန္) ေတြကသုံးမယ့္ လွ်ပ္စစ္ပမာဏက မဂၢါ၀ပ္တစ္ေသာင္းေလာက္ ရွိမယ္။ အဲဒါ တရုတ္ဆီကၿပန္၀ယ္ရမယ္။

၂၀၀၉ ၿမစ္ဆုံစီမံကိန္း သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီးကတည္းက၊ တရုတ္က အဲဒီေဒသတ၀ုိက္မွာ သူ႔အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အေၿခခံတည္ေဆာက္မႈေတြ လုပ္ေနၿပီ။ ေမခနဲ႔မလိခၿမစ္ႏွစ္ၿမစ္ရဲ႕ လက္၀ဲ (၄၅)မုိင္ လက္ယာ (၄၅) မုိင္အတြင္း သစ္ပင္ေတြကုိ ခုန္လွဲသယ္တာေတြ၊ ေရႊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာတူးေဖၚတာေတြ၊ တိရစာၦန္ေတြက အစ အဖုိးတန္ သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းေတြကုိ ၊ တရုတ္ၿပည္ကုိ သယ္ေဆာင္တာေတြ လုပ္ေနတာ (၂)ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီလုိ႔ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ ဦးေဂ်ေယာထူ (ကခ်င္တုိင္းရင္းသား) ေၿပာတာလည္း ၾကားလုိက္ရတယ္။ တည္ေဆာက္မယ့္ နယ္ေၿမရွင္းလင္းၿခင္း (Site Cleanig) လုပ္ရင္းနဲ႔ေတာင္ သူတုိ႔ေတာ္ေတာ္ တြက္ေခ်ကုိက္ေနၿပီ။

ေနာက္ ႏုိင္ငံတကာမွာ အစဥ္အလာလည္း ရွိပါတယ္။ အီဂ်စ္က အဆမ္ဆည္၊ ထုိင္းက မုန္းဆည္။ သူတုိ႔တြက္ခ်က္ခဲ့သလုိ ေရစီးေရလာ Hydrology မမွန္တဲ့အတြက္ ထင္သေလာက္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားမရ။ ထိန္းသိမ္းခ စားရိတ္ၾကီးလုိ႔ ၀င္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြမမွ်ၿဖစ္ေနတဲ့ ဆည္ေတြပါ။ ပညာရွင္ေတြတြက္ခ်က္တာကုိ အထင္မေသး၀ံ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ စကၠဴေပၚက Equation ေတြ၊ နည္းနည္းလြဲရင္ ဒုကၡၾကီးၾကီး ၿဖစ္တတ္တာ တင္ၿပတာပါ။ ၿမန္မာၿပည္ကပဲ လက္ပံဆည္။ ပထမ ေရသုိေလွာင္ႏုိင္မယ့္ ပမာဏကုိမွန္းဆထားတာက ၅၅၀၀ ဧကေပပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေရအမ်ားဆုံး ၀င္တယ္ဆုိတဲ့ ၂၀၁၀ ႏွစ္မွာေတာင္ ၃၉၆၅ ဧကေပပဲ၀င္တယ္တဲ့။ အခုၿမစ္ဆုံဆည္ရဲ႕ ေရသုိေလွာင္မႈ သိန္း ဧကေပ ၉၇.၈၈ ရွိပါတယ္။ ထင္တုိင္းေပါက့္ပါ့မလား။ ေမခမလိခရဲ႕ ေရအရင္းအၿမစ္ၿဖစ္တဲ့ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေပၚမွာ ႏွင္းေတြ ေရခဲၿပင္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ၿခားရွားပါးလာတဲ့အၿပင္၊ ေနာင္လာမယ့္အႏွစ္ ၅၀အတြင္း အဲဒီေဒသမွာ မုိးအရမ္းေခါင္ မယ္လုိ႔၊ မုိးေလ၀သပညာရွင္ ဦးထြန္းလြင္ေၿပာသြားတာလည္း ၾကားလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က အႏွစ္ ၅၀ၿပည့္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿပန္ရတဲ့အခါ၊ ဒီဆည္ၾကီးဟာ ဘာမွသုံးမရတဲ့ အနည္အႏွစ္ေတြ ၿပည့္ေနတဲ့ အမႈိက္ကန္ၾကီးၿဖစ္ေနႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

(၂) သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာရႈေထာင့္

ဒီၿပႆနာမွာ အေရးၾကီးဆုံးရႈေထာင့္လည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ ၿမစ္ဆုံေရကာတာ တည္ေဆာက္ေရးကုိ ကန္႔ကြက္ေနတဲ့ အသံေတြထဲမွာ၊ အဆူညံဆုံး အသံဟာလည္း သူတုိ႔ အသံပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လုိ႔ ဒီေလာက္ေၿပာေနရလဲ ဆုိေတာ့ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးဆုိတာ ၿမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔သာ မဟုတ္ပဲ၊ တစ္ကမၻာလုံးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ကိစၥၿဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

သက္ဆုိင္ရာ၀န္ၾကီးအဖြဲ႔က တာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့တဲ့ (ငွားယမ္းခ ေဒၚလာ ၁.၂၅သန္းေပးခဲ့ရတယ္။) ဘန္ကာအဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ကုိယ္တုိင္က သူေၿပာႏုိင္တဲ့ အတုိင္းအတာကေနၿပီး။ သူတုိ႔ အခ်ိန္ငါးလသာ ရခဲ့တဲ့အတြက္ လုံး၀မလုံေလာက္ေၾကာင္း ဖြင့္ထုတ္ေၿပာပါတယ္။ ဘန္ကာအဖြဲ႔ ၀င္တစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ ဦးညဳိေမာင္ကေတာ့ ႏုိင္ငံၿခား သတင္းဠာန တစ္ခုနဲ႔ ေတြ႔ဆုံအင္တာဗ်ဴးတဲ့အခါ၊ သူတုိ႔အေနန႔ဲ ဒီေနရာမွာ လုံး၀ဆည္မေဆာက္သင့္ေၾကာင္း အၾကံေပးတင္ၿပခဲ့တယ္လုိ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာခဲ့ပါတယ္။

ဆည္တစ္ခုေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ လုိက္နာသင့္တဲ့အခ်က္ (၈)ခ်က္ကုိ၊ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး ၀ါဒီေတြ ထုတ္ေဖၚတင္ၿပထားတာရွိပါတယ္။ ေရေလွာင္ကန္ မ်က္ႏွာၿပင္ေသးရမယ္။ က်ယ္ၿပန္႔ၾကီးမားေနရင္ ေရလႈပ္အားေၾကာင့္ ေအာက္ေၿခေက်ာက္တုံးေတြ ပြတ္တုိက္မိၿပီး၊ ေၿမငလ်င္လႈပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီၿမစ္ဆုံေနရာဟာ၊ စစ္ကုိင္း ၿပတ္ေရြ႕ေက်ာ( ပဲခူးကေန ေတာင္ေၿမာက္ကီလုိမီတာ ၁၀၀၀ေက်ာ္ သြယ္တန္းေနသည့္ ငလ်င္ေက်ာ) နဲ႔ ၁၆မုိင္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ ၁၉၄၆ ကာမုိင္းငလ်င္ဆုိတဲ့၊ ငလ်င္အၾကီးအက်ယ္လႈပ္ဖူးတဲ့ သာဓကရွိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သဘာ၀ေတာေတာင္နဲ႔ စားက်က္ေတြကုိ မထိခုိက္ေစရ။ ထိခုိက္မႈနည္းပါးေစရမယ္တဲ့။ ေရေနသတၱ၀ါ ေရေအာက္အပင္ငယ္ ဇီ၀မ်ဳိးစုံမ်ဳိးကြဲ biodiversity ေတြလည္း အနည္းငယ္သာ ပ်က္စီးေစရမည္တဲ့။ ေရေလွာင္ကန္ တုိရမယ္။ ေဇာက္နက္ရမယ္။ ဆည္ရဲ႕ေအာက္ဘက္မွာ ေရအား ၿဖည့္တင္းေပးနုိင္တဲ့ ၿမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြ မ်ားရမယ္။ သစ္ေတာအစိတ္အပုိင္းမ်ားမ်ား ေရမၿမဳတ္ရ။ ေရထုမညစ္ညမ္းေစရ။ သဘာ၀ေဂဟစနစ္ ထူးထူးၿခားၿခား မေၿပာင္းလဲေအာင္ ဂရုစုိက္ရမည္။ ဆည္က (၈)ဆင့္ဆည္။ ေရစီးေကာင္းမွ ေရထဲကုိ ေအာက္ဆီဂ်င္မ်ားမ်ားရနုိင္မယ္။ အခုေဆာက္မယ့္ ဆည္ေတြဟာ အဲဒီအခ်က္ေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ကုိက္ညီသလဲ ။

ေနာက္တစ္ခုက ၿမစ္ဖ်ားက ဆည္ေဆာက္လုိက္တာဟာ ဟုိးေအာက္ပုိင္းၿမစ္ေၿခအထိ ထိခုိက္မႈေတြ ရွိတဲ့အခ်က္ပဲ။ Banka အဖြဲ႔ကလည္း သူတုိ႔ဆည္ရဲ႕ ေအာက္ပုိင္း downstream ၿမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈေတြကုိ အေသးစိတ္မေလ့လာရေသးပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သီအုိရီအရ ကုိ ၿမစ္အထက္မွာ ဆည္ေဆာက္ရင္ ေအာက္ပုိင္းမွာ ထိခုိက္မႈေတြရွိတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ လက္ခံၾကၿပီးသားပါ။ အထူးသၿဖင့္ (သူတုိ႔က မူလစီးေနတဲ့ေရရဲ႕ ၇ရာခုိင္ႏႈန္းသာယူၿပီး ၉၃ရာခုိင္ႏႈန္းေရကုိ၊ လႊတ္ေပးမယ္လုိ႔ ေၿပာထားေပမယ့္ ဒီစကားက တိက်ဖုိ႔ခက္တယ္။ ဆည္ထဲကုိ စီး၀င္တဲ့ ေရပမာဏကုိလုိက္ၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဓါတ္အားပမာဏ ထြက္ရွိဖုိ႔ လုံေလာက္တဲံေရအားရရွိေအာင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေဆာင္ရြက္ရာမွာ အေၿပာင္းအလဲရွိနုိင္တာပါပဲ။) ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေရစီးကေတာ့ နည္းသြားမွာေသခ်ာတယ္။ အဲဒီလုိနည္းတာနဲ႔ ၿမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသကုိ ပင္လယ္ေရငန္က ၀င္ေရာက္လာမွာပဲ။ အဲဒီေဒသမွာ ခရီးသြားလာႏုိင္တဲ့ေရေၾကာင္းလမ္းက မုိင္ ၂၀၀၀ေက်ာ္ရွိတယ္။ ေရငန္၀င္လာတာနဲ႔ လယ္ေတြပ်က္မယ္။ ဒီေတာ့ ေရထိန္းတံခါးေတြ တပ္ေပးဖုိ႔လုိတယ္။

ေမခက ေရပူၿဖစ္ၿပီး၊ မလိခက ေရေအးၿဖစ္တယ္။ ပိတ္ဆည္လုိက္တဲ့အတြက္ ေရကာတာထဲမွာ အဲဒီေရႏွစ္မ်ဳိး သမသြားရင္၊ အေအးပုိင္းမွာ ေပါက္ဖြားတတ္တဲ့ သတၱ၀ါကေလးေတြ၊ ရွင္သန္ႏုိင္ပါဦးမလား ။ အေမရိကားမွာ သားေပါက္ခ်ိန္ က်အထက္ကုိဆန္တက္ၿပီး ဥတတ္တဲ့ ဆဲလ္မြန္ငါးေတြအတြက္ ေရကာတာတံခါးေတြကုိ ဖြင့္ေပးၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေနာက္ ေရေၾကာင္းက်ဥ္းလာ တိမ္လာတဲ့အတြက္ ခရီးသြားလာေရးခက္ခဲမယ္။

(၃) ႏုိင္ငံေရး ရႈေထာင့္

(က) တရုတ္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ၿမန္မာႏုိင္ငံကုိ Geo-politics ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးအရ အေရးပါတဲ့ ႏုိင္ငံအၿဖစ္ သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ အေမရိကန္လုိလားတဲ့ အစုိးရမ်ဳိးတက္မွာကုိ မႏွစ္ၿမဳိ႕ပါဘူး။ ဒါကေတာ့ သဘာ၀အတုိငး္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာသာ ဂ်ပန္လုိ ဖိလစ္ပုိင္လုိ အေမရိကန္ စစ္အေၿခစုိက္စခန္းေတြ ရွိလာခဲ့ရင္ သူ႔ေန႔ေန႔ညည ေၿခာက္ၿခားေနရမွာေပါ့။ တရုတ္အစုိးရဟာ ၿမန္မာႏုိင္ငံအစုိးရအေပၚ ဦးေန၀င္းတုိ႔ လက္ထက္ကတည္းက အေတာ္အတန္ၾသဇာရွိခဲ့တယ္။ အခုလည္း ႏုိင္ငံေရး ၾသဇာအၿပင္ စီးပြားေရး ၾသဇာထူေထာင္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿမန္မာႏုိင္ငံကုိ သူရဲ႕ လက္ေအာက္ခံၿပည္နယ္အၿဖစ္ သြတ္သြင္းဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနတယ္၊ ဘာညာဆုိတာေတြကေတာ့ အေၾကာက္လြန္သူေတြေၿပာေနတဲ့ အဓိပါယ္မဲ့စကားေတြသာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ဒီလုိ ကုိလုိနီႏုိင္ငံထူေထာင္ တယ္ဆုိတာ နယ္ခ်ဲ႔တယ္ဆုိတာ ေခတ္မရွိေတာ့တဲ့ သေဘာတရားတစ္ရပ္ၿဖစ္ၿပီး ၿမန္မာႏုိင္ငံကလည္း ဒီေလာက္ ႏုံၿခာတဲ့ႏုိင္ငံမဟုတ္ပါဘူး။

(ခ)ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီၿပည္ခုိင္ၿဖဳိး အစုိးရလက္ထက္မွာ အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔၊ နအဖ အစုိးရလက္ထက္က မရခဲ့တဲ့ အဆင္ေၿပမႈေတြ ရေနပါတယ္။ အၿပန္အလွန္ နားလည္မႈေတြ တုိးတက္ေနလုိ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစေပၚၿပီလုိ႔ေတာင္ ေၿပာတဲ့သူက ေၿပာေနပါတယ္။ မုန္းစကုိ တုိေစၿပီး ခ်စ္စကုိရွည္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနတဲ့ ဒီလုိကာလမ်ဳိး “ၿမစ္ဆုံဆည္ ၿပႆနာ” ဟာအမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရးကုိ ၿဖဳိခြင္းမယ့္ စံနက္တန္အၿဖစ္ ေၿပာင္းလဲလာမွာကုိ သတိထားေရွာင္ ရွားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ (ကခ်င္တုိင္းရင္းသာ ေတြ အေရးနဲ႔လည္း ပါတ္သတ္ေနပါတယ္။) ဒါဟာ.. အစုိးရနဲ႔ အတုိက္အခံရဲ႕ အားစမ္းပြဲ လုိ႔ၿမင္ရင္ (သုိ႔မဟုတ္) အဲဒီအသြင္ေရာက္သြားရင္ ဆုိးက်ဳိးေတြပဲ ေပၚေပါက္လာစရာရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စက္မႈ၀န္ၾကီး ဦးစုိးသိန္း ေၿပာသြားတဲ့ စကားဟာ အင္မတန္ အတုယူေလးစားဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

ေကာက္ႏႈတ္ၿပရရင္ ( ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အပါအ၀င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ၿမဲတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုရာထူး ရာခံအာဏာ၊ အခြင့္အာဏာအားလုံးကလည္း ကုိယ္ပုိင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပည္ေထာင္စု သမၼတ ၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးနဲ႔ သားစဥ္ေၿမးဆက္ေသာ ၿပည္သူေတြကေတာ့ ထာ၀ရတည္ရွိေနမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥေၾကာင့္ စည္းရုံးမႈ မပ်က္ၿပားပဲနဲ႔၊ စည္းလုံးမႈခ်ိနဲ႔မသြားေစပဲနဲ႔၊ ၀ုိင္း၀န္းေဆြးေႏြး ဆုံးၿဖတ္ၾကရင္ ပုိေအာင္ၿမင္မယ္။)

ပညာရပ္ဆုိင္ရာ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲ

စက္တင္ဘာ ၁၇ -၂၀၁၁

(၄) လူမႈေရးရႈေထာင့္

(က) ေဒသခံ ကခ်င္တုိင္းရင္းသားေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒီ ေမခမလိခ ၿမစ္ဆုံဟာ ၊ ဘုိးဘြားေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္တစ္ရပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း အင္မတန္ တန္ဘုိးထား တဲ့ေနရာမုိ႔၊ စိတ္ႏွလုံးထိခုိက္ေၾကကြဲ ၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီၿမစ္ဆုံဟာ ၿမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တန္ဘုိးထားတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ရႈခင္းေတြထဲက တစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္ ။ ေရကာတာေၾကာင့္ ဒီရႈခင္းေပ်ာက္ဆုံးသြားရင္ တၿခားဘယ္အရာနဲ႔မွ အစားထုိးလဲလွယ္လုိ႔မရပါဘူး။

(ခ) ေရကာတာ အထက္ပုိင္းက ေက်းရြာ ၁၀၀ေလာက္ဟာ အေတာ္မ်ားမ်ား ေၿပာင္းေရႊ႕ေပးၾကရမယ္။ တရုတ္ကုမဏီက ေနထုိင္ဖုိ႔ အစားထုိးေလွ်ာ္ေၾကးေပးမယ္ဆုိေပမယ့္၊ ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေနထုိင္လာခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာကုိ ဘယ္သူမွမစြန္႔ခြာခ်င္ၾကဘူးဆုိတာ ဓမၼတာၿဖစ္ပါတယ္။ (ဘန္ကာတစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ ဦးညဳိေမာင္ကေတာ့ ဆည္ရွစ္ခုပိတ္လုိက္ရင္ ေရလႊမ္းမုိးသြားမယ့္ ဧက က တစ္သိန္းေလးေသာင္းေလးေထာင္ငါးဆယ္ ရွိတယ္လုိ႔ ေၿပာပါတယ္။) အဲဒီေရ ေအာက္ထဲမွာ တံတားေတြ၊ လမ္းေတြ နစ္ၿမဳတ္သြားမွာမုိ႔ ကူးသန္းသြားလာေရး ပ်က္မယ္။လုပ္ငန္း ကုိင္ငန္းေတြပ်က္မယ္။ စိတ္ေသာကေရာက္မယ္။

(ဂ) ဒီဆည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကုိင္ဖုိ႔ တရုတ္အလုပ္သမားေတြ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေရာက္လာမယ္ ။ သူတုိ႔ ဒီဆည္မၿပီးမခ်င္း ႏွစ္နဲပခ်ီၿပီး အေၿခခ်ေနထုိင္ၾကမယ္။ (အနည္းဆုံး ၈ႏွစ္ကေန ၁၅ႏွစ္အထိ) ၊ အဲဒီအခါ ေသြးေႏွာမႈေတြ ၿဖစ္မလာႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူအာမခံႏုိင္သလဲ။ တရုတ္ၿပည္မွာ ေယာက်ာၤးဦးေရနဲ႔ မိန္းမဦးေရမမွ်လုိ႔ သတုိ႔သမီးလူကုန္ကူးမႈေတြရွိေနတာ အာလုံးအသိပဲ။

ဒါေတြဟာ မၿပည့္မစုံ လက္လွမ္းမီသေလာက္ တင္ၿပလုိက္တာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီၿမစ္ဆုံဆည္ တည္ေဆာက္လုိက္ရင္ ၿဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ အက်ဳိးအၿပစ္ကုိ တတ္သိသူေတြက ေလ့လာတင္ၿပၿပီး အမ်ားက်ယ္က်ယ္ၿပန္႔ၿပန္ သိႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရင္ ေကာင္းမယ္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဧရာ၀တီအေရးဟာ အားလုံးအေရးပါပဲ…။

သစၥာနီ

စက္တင္ဘာ ၂၀၁၁

E-Government အေရြ႕….။

2011-08-03T19:45:00.000-07:00

၂၀၀၀ၿပည့္ႏွစ္ အတုိင္မီအထိေတာ့ E-Government ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ ေရပန္းမစားေသးပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ဖြံ႔ၿဖဳိးၿပီးႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ၀ဘ္ဆုိဒ္(web) အေၿခခံ အစုိးရလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ဒါမွမဟုတ္ ဒီဂ်စ္တယ္ၿပဳမႈ န႔ဲ စကၠဴၿဖဴေပၚက အလုပ္ေတြကို အုိင္တီနည္းပညာ နယ္ပယ္ေပၚကုိ ေရြ႕ေၿပာင္းလုပ္ေဆာင္လာၾကပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ပထမဆုံးအခ်က္က အုိင္တီနည္းပညာလ်င္ၿမန္မႈ အဟုန္ေၾကာင့္ရယ္ က်ယ္ၿပန္တဲ့ ကြန္ယက္စနစ္ ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မႈေၾကာင့္ပါ.. ။ အဲဒီႏွစ္ခ်က္ကပဲ အစုိးရ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ထဲက နယ္ပါယ္အလုိက္ ေရြ႔ေၿပာင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္တဲ့အပုိင္းေတြကုိ E-Government အၿဖစ္ပုံေဖာ္လုပ္ေဆာင္လာ ၾကပါတယ္..။ ဒီထက္ပုိ အေရးၾကီးတဲ့အခ်က္က ေရရွည္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ အတြက္ ေငြေၾကးကုန္က်မႈ နည္းပါးတာရယ္ေၾကာင့္ပါ..။ လူသမုိင္းနဲ႔ခ်ီ ၾကာမယ့္ အစုိးရလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြဟာ အုိင္တီနညး္ပညာ ဖြံ႔ၿဖဳိးတုိးတက္လာမႈက ရာစုႏွစ္ခ်ီတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြကို အလြယ္တကူထိန္းသိမ္းလာႏုိင္သလုိ အလြယ္တကူ ၿပန္လည္စစ္ေဆး ၿပန္လည္ အသုံးခ်လာႏုိင္ပါတယ္..။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ၿမန္ႏႈန္းၿမင့္ ေပါက္ကြဲထြက္ေနတဲ့ ကမာၻၾကီးမွာ သမားရုိးက် စာ၀င္စာထြက္ပုံစံနဲ႔ေတာ့ သိပ္ကုိၾကီးမားတဲ့ အစုိးရလုပ္ငန္းေတြ ဟာ အခ်ိန္ေလလြင့္မႈအမ်ားၾကီးနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေႏွာင္းေႏွးတဲ့ အက်ဳိးဆက္ကုိ တန္ဖုိးၾကီးၾကီး ေပးဆပ္လာရပါလိမ့္မယ္ အဲဒီအတြက္ ကမာၻေပၚက ဖြံ႔ၿဖဳိးၿပီးႏုိင္ငံေတြက အစုိးရေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ ေတြကို ေခတ္နဲ႔အညီလုိက္ေလ်ာညီေထြ ၿဖစ္ေစႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ E-Government စီမံကိန္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္လုပ္ေဆာင္လာၾကပါတယ္..။ E-Government ဟာ Good Goverence ၿဖစ္ေပၚလာေရးကုိ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကလည္း အက်ဳိးၿပဳေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္..။

E-Government တကယ္လုိအပ္သလား..။

တစ္ကုိယ္ရည္သုံး ကြန္ၿပဴတာ ေတြေပါေပါမ်ားမ်ား မရွိခင္ကတည္းက ေဒတာေဘစ့္ေတြ စုေဆာင္းမႈကို အစုိးရ အခ်ဳိ႕က စူပါကြန္ၿပဴတာၾကီးေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနပါၿပီ..။ ၿပီးေတာ့ လုိကယ္နက္ေ၀ါ့ေတြခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ဖုိင္ေတြကုိ လ်င္ၿမန္စြာ ရွယ္ယာလုပ္ၿပီး အလုပ္ကိစၥေတြကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ေနပါၿပီ.. ။ အဲဒါက ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေလာက္က ပင္တဂြန္မွ စစ္ဠာနခ်ဳပ္မွာ စသုံးခဲ႔တဲ့ နည္းပညာပါ..။ အဲဒီနည္းပညာေတြဟာ ဒီကေန႔ E-Government ေဖာ္ေဆာင္ေရးေတြ အတြက္ ေရွးေၿပးနိမိတ္ၿဖစ္ပုံရပါတယ္..။ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ဟာ အမ်ဳိးသားအဆင့္ အေရးၾကီးတဲ့ လုပ္ငန္းမဟုတ္ေသးပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ၉၀လြန္ေခတ္ကာလေတြမွာေတာ့ အုိင္တီနည္းပညာဟာ ဘယ္သူမွ ၾကဳိတင္မမွန္းဆႏုိင္ေအာင္ ဖြံ႔ၿဖဳိးမႈ ၿမန္ႏႈန္းအၾကီးအက်ယ္ ၿမင့္မားလာပါတယ္…။ ကြန္ၿပဴတာေတြက ကမာၻအႏွံ႔ကုိ လ်င္လ်င္ၿမန္ၿမန္ပ်ံ႔ႏွ႔ံသြားတယ္ လူေတြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာက ကြန္ၿပဴတာ ေမာ္နီတာေရွ႕ကေန ကမာၻၾကီးကုိ လက္ရည္တစ္ၿပင္တည္း ထိေတြ႔လာ ခဲ့ပါတယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အစုိးရလက္တံေတြဟာ စကၠဴၿဖဴေတြေပၚမွာတင္ အက်ဳံးမ၀င္ေတာ့ပါဘူး.. ။ မိမိႏုိင္ငံသားေတြ ကမာၻအရပ္ရပ္က သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ စီးပြားေရးလႈမႈေရး ႏုိင္ငံေရး စစ္ေရး အလုံးစုံဟာ ၀ဘ္ဆုိဒ္ေပၚမွာ ေဒတာေဘစ့္ေပၚမွာ အေၿခခံၿပီး လ်င္ၿမန္စြာ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္နုိင္မွ အဆင္ေၿပ ေတာ့မယ့္ အေနအထားၿဖစ္လာပါတယ္..။ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ ကအစ ေအာက္ေၿခ၀န္ထမ္းအဆုံး ကြန္ၿပဴတာကုိ အသုံးမၿပဳပဲ ကင္းကြာလုိ႔မရေတာ့ဘူးၿဖစ္လာပါတယ္..။ ဖုန္တက္ေနတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္ခုံေတြဟာ သမုိင္းတာ၀န္ၿပီးဆုံးလုိ႔ ပင္စင္ေပးခံရတဲ့ ေခတ္ကာလကုိေရာက္ရွိလာပါၿပီ..။ အုိင္တီနည္းပညာ က နယ္ပယ္ေပါင္းစုံးကုိ ေပါင္းစပ္စီး၀င္လာၿပီး တဲ့ေနာက္မွာေတာ့ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ လူမႈဘ၀၊ လုပ္ငန္းခြင္ဘ၀၊ တၿဖည္းၿဖည္း ထိစပ္ယဥ္ပါးလာရာကေန လုပ္ငန္းအဖြဲ႔အစည္း လူမႈအ၀န္းအ၀ုိင္း တစ္ခုုလုံးကို ကမာၻလုံးအတုိင္းအတာနဲ႔ တစ္ၿပဳိင္နက္ ခ်ဥ္းကပ္လာပါတယ္..။ ဒါဟာ ဘာနဲ႔ တူသလည္း ဆုိေတာ့ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကုိ လ်င္ၿမန္စြာ ေဖာ္ထုတ္အသုံးခ်ႏုိင္တဲ့ ေဒသေတြနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးမရရွိႏုိင္ေသးတဲ့ ေဒသေတြ ဖြံ႔ၿဖဳိးမႈ ကြာဟသလုိမ်ဳိးေပါ့… ။ အုိင္စီတီနည္းပညာေတြဟာ ႏုိင္ငံတစ္နုိင္ငံ လူအဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ေရာ လူတစ္ဦးခ်င္းအေနဲ႔ကုိပါ တစ္ဆစ္ခ်ဳိး ေၿပာင္းလဲပစ္ႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္..။ အဲဒီလုိအေၿခအေနမွာ E-Government ၿဖစ္ေပၚေပၚထြန္းလာေရးဟာ အခ်ိန္ဆြဲဖုိ႔ ဒါမွမဟုတ္ ၿငင္းဆန္ဖုိ႔ မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး. ။ ၿဖစ္ေပၚလာမယ့္ E-Government အေပၚမွာသာ ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္တတ္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ရေတာ့မွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္..။ E-Government ဟာ ဖြံ႔ၿဖဳိးတုိးတက္ေရး အတြက္ မရွိမၿဖစ္ ၿဖစ္လာပါၿပီ..။ ဒါမွ အစုိးရေတြ ရည္မွန္းတဲ့ Good Goverence ဆုိတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္ရွိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္မွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ .။

E-Government မွာ ဘယ္သူေတြပါမွာလည္း…

E-Government လုိ႔ဆုိလုိက္ရင္ လူလတ္တန္းစား ပညာတတ္ေတြက အစ အုိင္စီတီေခတ္ အေထာက္အကူၿပဳ ပစၥည္းေတြ ကုိပဲေၿပးၿမင္တတ္ၾကပါတယ္..။ အဲဒီေနာက္က ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ေအာ္ပေရတာ ေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္ ၾကပါတယ္.. ။ E-Government ကုိ အစုိးရေမာင္းႏွင္းၿပီး လူထုကလုိက္ပါစီးနင္းေနတဲ့ ယာဥ္တစ္စီးလုိ႔ ၿမင္ၾကည့္ရမွာပါ..။ ေရွးရုိး ႏုိင္ငံေတာ္ စနစ္မွာလည္း အစုိးရယႏၱယားအေပၚမွာ လူထုက စီးနင္းလုိက္ပါလာၾကရတာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္..။ အဲဒီအစုိးရကုိ လူထုကဘုံအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ပူးတြဲ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ပါပါတယ္..။ အရင္က ရုံးတစ္ရုံးကုိ သြားမယ္ဆုိရင္ လူေတြအေနနဲ႔ စားပြဲေတြအမ်ားၾကီးၿဖတ္ရမယ္..။ E-Government ရွိလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ အိပ္ခန္းထဲကေမာ္နီတာကေန အခြန္ေဆာင္တာ၊ ေက်ာင္းအပ္တာ၊ လူမႈဖူလုံေရးရန္ပုံေငြထည့္တာ၊ အင္တာဗ်ဴးေၿဖတာ၊ ဧည့္စာရင္းတုိင္တာ၊ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေလွ်ာက္တာ၊ မဲေပးတာ အထိလုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္လုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္..။ ဒါဟာ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ အတြက္ သိပ္အဆင္ေၿပေစႏုိင္မွာပါ..။ E-Government အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြအတြက္ေကာ အဲလုိဆုိရင္လည္း အခြန္ကုိ အိမ္တုိင္ယာေရာက္ လုိက္ေကာက္ေနစရာမလိုေတာ့ ပါဘူး။ ႏုိင္ငံသားေတြ ရဲ႕ အေၿခအေနကုိ ကြန္ၿပဴတာေဒတာေဘစ့္ ထဲကေန အခ်ိန္မေရြးေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာေနလုိ႔ရပါတယ္..။ ႏုိင္ငံစနစ္ေတြ အားလုံး အဆင္သင့္ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးသြားရင္ လူတစ္ဦးေမြးဖြားလာခ်ိန္ကေန ဘ၀တစ္ခုၿပီးဆုံးခ်ိန္အထိ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြ ခုိင္ခုိင္မာမာ ရရွိထိန္းသိမ္းႏုိင္ပါတယ္ ေနာက္တစ္ခ်က္က စာရြက္စာတမ္းေတြ ထိန္သိမ္းရတဲ့ စရိတ္စက အမ်ားၾကီးေလွ်ာ့က်သြားႏုိင္ပါမယ္..။ ေနာက္ထပ္တုိးတက္ လာမယ့္ လူဦးေရအတြက္ေတာ့ ဒီစနစ္ဟာ အခက္အခဲတခ်ဳိ႕ကုိ ကုိင္တြယ္ေၿဖရွင္းၿပီးသား ၿဖစ္ေနပါတယ္ …။ ေနာက္ထပ္ ကံေကာင္းတဲ့ အခ်က္က ႏုိင္ငံၿဖတ္ေက်ာ္မႈခင္းေတြကုိ နည္းပါးသြားေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္လာႏုိင္မယ္ ..။ လူတစ္ဦးဟာ သူရဲ႕ ေဒတာေဘစ့္ေတြကုိ အလြယ္တကူ ၿပဳၿပင္ဖုိ႔ ေရႊ႕ေၿပာင္းဖုိ႔ .. အတုလုပ္ဖုိ႔ နည္းပါးသြားမယ္..။ အရင္က စာရြက္စာတမ္းေတြ စိစစ္ေနတုန္း လိမ္လည္ခံရမႈႏႈန္းနည္းသြားႏုိင္ပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ခ်က္က လာဘ္ေပးလာဘ္ယူအတြက္ ရွင္းလင္းစိတ္ခ်ရတဲ့စနစ္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ပါတယ္..။ လူထုအေနနဲ႔ အစုိးရတာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ တုိက္ရုိက္ဆက္သြယ္ႏုိင္မႈေလ်ာ့နည္း သြားပါမယ္..။ အဲဒီေတာ့ E-Government မွာ ဘယ္သူေတြ ပါမွာလည္း ေမးရင္ အစုိးရေကာ လူထုပါ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မွာပါ ..။ အဲဒါမွ E-Government မွာ ေအာင္ၿမင္စြာလည္ပါတ္ ႏုိင္မွာပါ..။ စမ္းသပ္ကာလအတြက္ လူထုေကာ အစုိးရရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြပါ ဒီစနစ္ေတြ စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့ ကာလေတြမွာ အခက္အခဲ ေတြရွိေနႏုိင္ပါတယ္…။ ေလ့က်င့္ကာလ လြန္ေၿမာက္ၿပီးရင္ေတာ့ ဒါဟာ သိပ္ကုိအဆင္ေၿပတဲ့ စနစ္ဆုိတာ ႏွစ္ဖက္လုံးက လက္ခံသေဘာေပါက္လာမွာပါ..။ E-Government ဟာ လက္ရွိေခတ္အတြက္ win-win ၿဖစ္တဲ့ အဆင္ေၿပဆုံး စနစ္တစ္ခု ၿဖစ္ေနပါတယ္…။

E-public မရွိဘူး .. E-Government လည္းမလုိအပ္…

LDC ႏုိင္ငံေတြမွာ အဲဒီစုိးရိမ္စိတ္ေတြ ရွိေနပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ၿပဴတာ အသုံးၿပဳမႈက တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ အနည္းငယ္ပဲ ရွိေသးတယ္..။ တၿခား အေၿခခံအေဆာက္အအုံေတြ အတြက္ ၿပည္တြင္းဘတ္ဂ်က္ကို ခ်ိန္ဆေနရေသးတယ္ အဲဒီအေတြးေတြ ဖြံ႔ၿဖဳိးဆဲ ႏုိင္ငံက အစုိးရေတြ ေတြးေတာမိတတ္ၾကပါတယ္..။ အဲဒီအတြက္ လုပ္ရမယ္မွန္းသိသိနဲ႔ E-Government စီမံကိန္းေတြ ေရြ႕ဆုိင္းတတ္ၾကပါတယ္..။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ ေခတ္မွာ E-Government ၿဖစ္ေရးဟာ ႏုိင္ငံအတြက္ အေၿခခံအေဆာက္အအုံေတြ ထဲမွာ တစ္ခုအပါအ၀င္ၿဖစ္လာပါၿပီ..။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိတာ အားလုံးသိၿပီးၿဖစ္တဲ့ ကမာၻလုံးဆုိင္ရာ အုိင္စီတီနည္းပညာေတြက ႏုိင္ငံေတာ္ေတြရဲ႕ နယ္နိမိတ္ကုိ ကြန္ယက္ေပၚမွာ ၿပန္လည္ သတ္မွတ္ေနၾကရလုိ႔ပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ကမာၻၿဂဳိလ္မွာ ေနထုိင္ၾကသူေတြပါ၀င္တဲ့ ကမာၻအသစ္တစ္ခုကုိ ကြန္ယက္ေပၚမွာ တည္ေဆာက္ၿပီး ၿဖစ္ေနလုိ႔ပါ..။ လက္ေတြ႔ ကမာၻၾကီးထဲမွာ လူဦးေရတုိးတက္ေနထုိင္သလုိ ကြန္ယက္ကမာၻထဲမွာ လူဦးေရ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တုိးတက္အသက္၀င္ေနၾကပါတယ္..။ အဲဒါေၾကာင့္ မိမိ အစုိးရေတြရဲ႕ ၾသဇာကုိလည္း ကြန္ယက္ေပၚမွာ အုိင္စီတီနည္းပညာေပၚ အေၿခစုိက္လာၾကရမွာပါပဲ..။ ေနာက္တစ္ခ်က္က E-Government စနစ္ေတြကို အစုိးရအေနနဲ႔ အုိင္တီပညာရွင္မ်ား လူထုမ်ားနဲ႔ ပူးတြဲတည္ေဆာက္ၾကရမွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္..။ ကြန္ယက္ေပၚမွာ ေစ်းကြက္ရွိသလုိ.. ကြန္ယက္ေပၚမွာ ဘဏ္လုပ္ငန္းရွိသလုိ ကြန္ယက္ေပၚမွာ အစုိးရလည္း ရွိမွၿဖစ္ပါလိမ့္ မယ္..။ အဲဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ကြန္ယက္ေပၚမွာ မရွိတဲ့အတြက္ ကြန္ယက္ေပၚကရတဲ့ အက်ဳိရလဒ္ေတြ ႏုိင္ငံေတာ္ အေနနဲ႔ ဆုံးရႈံးသြားပါလိမ့္မယ္..။ ေနာက္တစ္ခ်က္က E-Government အေနနဲ႔က အစုိးရ၀န္းၾကီးဠာနအားလုံးကုိ အင္တာနက္၀ဘ္ဆုိဒ္ေတြ ဖြင့္ၿပီး ကြန္ယက္ေပၚကုိ ပစ္တင္လုိက္တာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ၿပန္ပါဘူး..။ အစိတ္အပုိင္းအလုိက္ ဒီဂ်စ္တယ္စနစ္ အသြင္ကူးေၿပာင္းလုပ္ေဆာင္လုိ႔ရပါတယ္ ..။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ဘတ္ဂ်က္အရ အခန္းက႑အလုိက္ ကူးေၿပာင္း ေဆာင္ရြက္လုိ႔ရပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ခ်က္က E-Government ဟာ ႏွစ္ပုိင္းလပုိင္းအတြင္း ၿပီးဆုံးသြားမယ္ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ..။ ေရရွည္ စီမံကိန္းနဲ႔ အစိတ္အပုိင္းလုိက္ စနစ္တက် ၿဖည့္သြင္းတည္ေဆာက္ရမယ့္ အစုိးရ လုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုပါ..။

E-Government တကယ္ အလုပ္ၿဖစ္ပါ့မလား ..။

ေခတ္ႏွစ္ေခတ္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ႏုိင္ငံေတြအတြက္ အထက္ပါ စုိးရိမ္စိတ္က အၿမဲရွိေနပါတယ္..။ ၁၉၉၀ ေနာက္ပုိင္းမွာ အသြင္ေၿပာင္းလာတဲ့ ကြန္ၿမဴနစ္ဆုိရွယ္လစ္ ႏုိင္ငံေတြ..၊ ဒီမုိကေရစီနည္းအရ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ထက္မနည္း ပါတီတစ္ခု ထဲေအာက္မွာ ေၿခခ်ဳပ္မိခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ႏွစ္ရပ္ၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္..။ အဲဒါကေတာ့ တင္းက်ပ္တဲ့ေနထုိင္မႈ ပုံစံနဲ႔ လူၾကီးေတြရယ္.. ပြင့္လင္းၿမင္သာေစခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြရယ္..။ ပထမလူၾကီးေတြက အေၿပာင္းအလဲေတြကို တစ္ဆင့္ခ်င္းၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းလုပ္ေဆာင္ခ်င္ပါတယ္.. ။ အမွားအယြင္းၿဖစ္လာမွာကုိ ဗဟုိဦးစီးစနစ္က ရုိက္သြင္းထားတဲ့ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ရွင္သန္ေနထုိင္တတ္ၾကတာမုိ႔ အစုိးရိမ္ၾကီးပါတယ္..။ ဒုတိလူငယ္လူလတ္ ေတြက ဗဟုိဦးစီစနစ္ အတိတ္က မွားယြင္းမႈေတြကိုေမ့ၿပစ္ၿပီး ေခတ္ရဲ႕ ၿမန္ႏႈန္းအရ လုိက္ေၿပာင္းလဲ ခ်င္ပါတယ္..။ E-Government လို႔ဆုိလုိက္ရင္ လူငယ္ လူလတ္ေတြက ဟာလုပ္ရမွာေပါ့ အခုေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနၿပီ..။ လူၾကီးေတြအတြက္ကေတာ့ အလုပ္ၿဖစ္မွ ၿဖစ္ပါ့မလား.. ဆုိတဲ့အေၿဖ ကြဲၿပားသြားပါတယ္..။ အမွန္တကယ္ေတာ့ E-Government ဆုိလုိက္ရင္ လူၾကီးေတြ အေနနဲ႔ ဟက္ကာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ မၿမင္မစမ္းေတာနက္ ၾကီးထဲ ဆင္ဖမ္းက်ားဖမ္းသြားရသလုိ ထင္မွတ္တတ္ၿပီး.. သူတုိ႔မွတ္ဥာဏ္မွာက ဆုိင္ဘာၿပစ္မႈေတြကုိပဲ မွတ္မိေနတတ္ပါတယ္ ..။ ဘယ္စနစ္မဆုိ အားနည္းခ်က္ အနည္းအမ်ားရွိတတ္သလုိပါပဲ..။ E-Government မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ မၿပည့္စုံမႈေတြ ရွိေနေသးပါတယ္..။ ေအာ္ပေရတာေတြ အေနနဲ႔ ကြန္ၿပဴတာနဲ႔ ဆက္စပ္ပစၥည္းေတြ အသုံးၿပဳမွ ကၽြမ္းက်င္မႈ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေကာင္းရွိေနႏုိင္သလုိ.. အသုံးၿပဳတဲ့ စနစ္ေတြ ေဆာ့လ္၀ဲလ္ေတြအားနည္းခ်က္ ေတြေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ အမွားအယြင္းေတြ လည္းရွိေနႏုိင္ပါတယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကေလးငယ္တစ္ေယာက္မွာ လဲမက်ပဲ လမ္းမေလွ်ာက္တတ္သလုိပါပဲ..။ ေလ့က်င့္မႈမရွိပဲ အားထုတ္မႈမရွိပဲ အရာရာ အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႔သြားႏိုင့္မယ့္ နည္းလမ္းလည္း မရွိေသးပါဘူး..။ E-Government အတြက္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ ႏုိင္ငံ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ လူထု စည္းခ်က္ညီညီ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အလုပ္မၿဖစ္ႏုိင္စရာ မရွိပါဘူး..။

E-Government က်င့္၀တ္..

E-Government စၿပီ.. ဒါဆုိရင္ က်င့္၀တ္ေတြ လုိအပ္လာၿပီေပါ့..။ ပုံမွန္အစုိးရေတြအတုိင္း က်င့္၀တ္ေတြကုိ လုိက္နာက်င့္ ၾကံရမွာ ၿဖစ္သလုိ E-Government အထုိင္ေပၚကေန တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႕ သစၥာရွိမႈကုိလည္း ေႏွာင္တည္းထားဖုိ႔ လုိပါတယ္ အဲဒီက်င့္၀တ္ေတြအတြက္ ထိန္းခ်ဳပ္ကုိင္တြယ္ ႏိုင္ဖုိ႔ ဥပေဒေတြ ၿပဠန္းထားႏုိင္ဖုိ႔ကလည္း အေရးၾကီးပါတယ္..။ ဖြံ႔ၿဖဳိးဆဲႏုိင္ငံ ေတြအေနနဲ႔ E-Government စတင္ေဆာင္ရြက္ခ်ိန္မွာ ဆုိင္ဘာရာဇ၀တ္မႈ က်ဴးလြန္သူေတြ လက္တည့္စမ္းမႈကုိ ခံရေလ့ ရွိပါတယ္ …အဲဒီၿပႆနာအတြက္ ၾကဳိတင္ၿပီး ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြ စုေဆာင္းထားႏုိင္ဖုိ႔လုိအပ္သလုိ … အေရးယူႏုိင္မယ့္ ဥပေဒေတြလည္း ၾကဳိတင္ၿပင္ဆင္ထားဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္.. ထုိၿပင့္ အတြင္းလူေတြအေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရအခ်က္အလက္ေတြ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကုိ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအၿခား အဖြဲ႔အစည္းေတြကုိ တရားမ၀င္ လႊဲေၿပာင္းဖုိ႔ ၾကဳိးစားတာေတြကို ၾကဳံေတြရတတ္ပါတယ္ အဲဒီအတြက္လည္း ကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဥပေဒေတြ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ အေရးယူမႈေတြကုိ ၾကဳိတင္ၿပဠန္းသတ္မွတ္ထားဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္ ။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အထုိက္အသင့္ ၿပီးၿပည့္စုံတဲ့ E-Government တစ္ခုကိုရရွိႏုိင္ပါမယ္..။ ဘာပုိထူးမလည္း ဆုိရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံသား တုိ႔အတြက္ ေခတ္နဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြၿပီး လ်င္ၿမန္ထိေရာက္တဲ့ Good Goverence တရပ္ကုိ ေစ်းႏႈန္းသက္သက္ သာသာနဲ႔ရရွိႏုိင္မွာပဲၿဖစ္ပါေတာ့တယ္…။

ေအာင္ပုိင္စုိး

ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ ဘတ္(စ္)ကား…

2011-03-23T20:14:00.000-07:00

ညခ်မ္းက နီယြန္မီးကြက္ေတြ တစ္စက္စက္ စြန္းထင္းေနပါတယ္… ကၽြန္ေတာ္ ပန္းဆုိးတန္းလမ္းမ ဟိႏၵဴ ဘုရားေက်ာင္း ၾကီးေရွ႕က ကတၠရာလမ္းေပၚမွာ ခ်ခင္းထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ဆုိင္မွာ ထုိင္ေနၿပီး ေကာ္ဖီမစ္တစ္ ခြက္မွာေသာက္ၿပီး ဇိမ္က်ေနတုန္း… မီးပြိဳင့္က ဘတ္(စ္)ကား တစ္စင္းက စိတ္ေကာက္ေန႔တဲ့ ေကာင္မေလးလုိ ေကာက္ထြက္ သြားတာ ၿမင္လုိက္မွ လြင့္ေနတဲ့ အေတြးစေတြ လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘတ္(စ္) ကားေတြ အေၾကာင္း စဥ္းစားမိပါတယ္… ရန္ကုန္မွာ ဘတ္(စ္)ကားေတြ ရွိတာ ေတာ္ေသးတာပဲ လုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္… အခုကၽြန္ေတာ္ ညနက္ တဲ့အထိ ၿမဳိ႕ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေကာ္ဖီထုိင္ေသာက္ေနလုိ႔ ရတယ္.. ဆယ့္မုိင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကုိ ၿပန္ဖုိ႔ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ဘတ္(စ္)ကား စီးလုိက္ရင္ရၿပီ… ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀မွာ ဘတ္(စ္)ကားစီးရတဲ့ သက္တမ္းက ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ… အသက္ငါးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဘတ္(စ္)ကားကုိ ပုံမွန္စီးၿဖစ္လာတာ အခု အသက္သုံးဆယ္ ဆုိေတာ့ သိပ္ေတာ့ အၾကာၾကီး မဟုတ္ေလာက္ေသးပါဘူး.. ငယ္ငယ္က စစီးဖူးတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေခၚ ဗုိက္ပူလုိ႔ ေခၚတဲ့ စစ္က်န္ ခ်က္ဗုိးလက္ ေခၚသစ္သားဘတ္စကားၾကီးေတြပါ.. ၁၉၈၇ခုႏွစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းစတက္ ကတည္းက အဲဒီဘတ္စ္ကားၾကီးေတြ စစီးခဲ့ရတာပါ… မိဘ၀န္ထမ္းေတြက ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔လည္း အိမ္နဲ႔ အေ၀းၾကီး ၿမဳိ႕လယ္ေကာင္က ေက်ာင္းမွာေက်ာင္းလုိက္တက္ရပါတယ္… အဲဒီကတည္းက စစီးရတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားဟာ ဒီေန႔အထိပါပဲ…အဲဒီတုန္းက ကေလးေတြဆုိေတာ့ ရုံးခ်ိန္မွာ က်ပ္ညပ္ဖိသိပ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားကုိ မိဘေတြ အတင္းေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး စီးေစၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ေက်ာင္းပုိ႔ပါတယ္.. ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနတုိင္းစီးေနၾကဆုိတာ သိတဲ့ ဒရုိင္ဘာေတြ တခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ္ကို သူတုိ႔ေဘးက ေနရာလြတ္ကေလးမွာ ေပးေပးထုိင္ တတ္ပါတယ္.. သစ္သားဘတ္စ္ကားအုိၾကီးေတြ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ ခရီးစဥ္ေတြ စခဲ့ရသလုိပါပဲ… အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ခါတစ္ ဘီအမ္ဟီႏုိးကားေတြ စီးရရင္ ကံေကာင္းတဲ့ ေန႔လုိ႔ မွတ္မိတတ္ပါတယ္.. လမ္းေပၚမွာ ကုိယ္ပုိင္ကား ဆုိတာလည္း မာဇဒါကားေတြ ေဘာက္စ္၀က္ဂြန္ေလးေတြ ဖီးယက္ကားေလးေတြနဲ႔ လမ္းေတြက ပိတ္ဆုိ႔မႈသိပ္မရွိေသးပါဘူး… အဲဒီတုန္းက မွတ္မိတာက ဘတ္စ္ကားက မီးပြိဳင့္ ခဏခဏမိရင္.. ရုံး၀န္ထမ္း ေတြ စိတ္ဆုိးတတ္ပါတယ္.. သူတုိ႔က မီးပြိဳင့္ မိတာ ဒရုိင္ဘာ သိပ္မေမာင္းတတ္လုိ႔ ထင္တတ္တဲ့ အေၿခအေနမ်ဳိးပါ… သူတုိ႔အေနနဲ႔ ရုံးကုိ အခ်ိန္မွီသြားဖုိ႔ လုိပါတယ္.. အဲဒီအခ်ိန္က စီးေနက် ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီးမမွီရင္ ေနာက္တစ္စီးေစာင့္ဖုိ႔ ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ရွည္ရပါတယ္.. ဘတ္စကားတစ္စီးနဲ႔ တစ္စီးၾကားမွာ နာရီ၀က္ၿခား ၾကာတတ္သလုိ႔… လမ္းေၾကာ တစ္ေၾကာမွာ ယာဥ္လုိင္း တစ္ခုစီပဲ ေၿပးတာမ်ဳိးပါ… ယခုေခတ္လုိ႔ ယာဥ္လုိင္းေတြ အမ်ာၾကီး မ်ဳိးမဟုတ္ေသးပါ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆုိ ၁၉၉၀ ေလာက္အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚက ယာဥ္လုိင္းေတြက မထသယာဥ္လုိင္း ဂဏန္းနံပါတ္က ဆယ္ ဂဏန္းပဲ ရွိေသးပါတယ္… အဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြ မွာ ႏွစ္ထပ္ကားေပၚေနေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ အဲဒီတုန္းက ႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ေပၚေနၿပီ ၿဖစ္လုိ႔.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေခတ္သိပ္ေနာက္ က်က်န္ခဲ့တယ္လုိ႔ မခံစားရပါဘူး..:)…။ ဟီႏုိးႏွစ္စီးကုိ တစ္စီးက အင္ဂ်င္တုိ႔ စီတီယာတုိင္တုိ႔ ဂီယာေတြ ပါၿပီး ေနာက္တစ္စီးက လူစီးထုိင္ခုံေတြသာပါတဲ့ ကားကုိ ကပရကတီထြင္ေပးထားတာ ၿဖစ္ပါတယ္ ႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ဟာ လူေနထူထပ္တဲ့ ၿမဳိ႕နယ္ေတြကုိ လွည့္ပါတ္ၿပီး လုိင္းဆြဲပါတယ္… ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရိန္းႏုိးလုိ႔ ေခၚတဲ့ မွန္အလုံပိတ္ ကားၾကီးေတြ ေပၚလာပါတယ္… ကားေတြက ဆုိဖာအေကာင္းစားေတြနဲ႔ မွန္အလုံပိတ္ကားၾကီးေတြ ပါ အဲ့ဒီကားၾကီးေတြက ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ စီးေနက်ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ခံေတြကို ေခါင္းမႈးေအာ့အန္ ေစလုိ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အစပုိင္းမွာ မစီးၾကပါဘူး.. က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ စစ္က်န္ ဘတ္စ္ကားေတြကုိပဲ စမတ္က်က် တုိးစီးၾကတုန္းပါ.. အဲဒီကားေတြကုိ ရိန္းႏုိးကားေတြ ဘယ္ႏုိင္ငံက ေရာက္လာလည္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွတ္မိပါ.. အဲဒီေနာက္ပုိင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆီမွာ ရွိတဲ့ ဘီအမ္ဟီးႏုိးနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ အင္ဂ်င္အားေကာင္းေကာင္း ထိုင္ခုံေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စူပါဟီးႏုိးကားၾကီးေတြ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ေရာက္လာပါတယ္.. အဲဒါဟာ ၁၉၉၂၊ ၁၉၉၃ေလာက္ ၿဖစ္ပါမယ္… အဲဒီစူပါဟီးႏုိးကားၾကီးေတြကုိ အခုအခါ နယ္ၿမဳိ႕ေတြ ေရာက္ရင္ေတြ႔တတ္ပါတယ္.. ကုန္ပစၥည္းေတြတနင့္တပုိး လူေတြတစ္ေထြးၾကီးနဲ႔ နယ္ၿမဳိ႔တစ္ၿမဳိ႔နဲ႔ တစ္ၿမဳိ႕နဲ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးတာ ေတြ႔ရတတ္ပါေသးတယ္..။ အဲဒီေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ေခတ္သစ္ ဘတ္စ္ကားေတြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆီတစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိးေရာက္လာ ေတာ့တာပါပဲ.. ကားေတြက မွန္ေတြ စတီးလက္ရန္းေတြ အထုပ္အပုိးတင္ဖုိ႔ ခရီးေဆာင္ ပစၥည္း၀က္ၿခံေတြ ထုိင္ခုံအေပၚမွာ ပါလာပါတယ္ ေက်ာ္မွီဆုိဖာေတြနဲ႔ စတုိင္က်က် စီးနင္းလုိ႔ရလာပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ထုံးစံအတုိင္း တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ကားေကာင္းေတြဟာ လုိင္းဆြဲရင္း ပ်က္ပ်က္စီးသြားတတ္လုိ႔ ဆုိဖာေတြဟာ အေပါက္အၿပဲေတြ လက္ကုိင္ကြင္းေတြ ပ်က္တာ နဲ႔ ေနာက္ပုိင္း တစ္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ကားအေကာင္းေတြဟာ ပ်က္စီးသြားတတ္ပါတယ္… ခရီးသည္တခ်ဳိ႕ဟာ စီနင္းရဲ႕ ပစၥည္းအေကာင္းေတြကုိ လက္ေဆာ့ေၿခေဆာ့ ဖ်က္ဆီးတတ္ပါတယ္ … အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလူေတြ ဘာလုိ႔ ဒီလုိလုပ္လည္း နားမလည္ခဲ့ပါဘူး.. အမွန္တကယ္ သူတုိ႔ခံစားမႈကုိ နားလည္ရေတာ့ သူတုိ႔ဟာ စီမံကိန္းစီးပြားေရး စနစ္မွာ က်ပ္တည္းက်ဥ္းေၿမာင္းစြာ ရွင္သန္ရပ္တည္ခဲ့ရၿပီး ရင္းႏွီးၿမဳပ္ႏွံႏုိင္သူ ေတြကုိ မုန္းတီးရမယ့္စိတ္အခံက အရုိးစြဲ ေနပါတယ္ … ၿပီးေတာ့ ဘာကုိနာက်ည္းရမယ္မွန္း တိတိက်က်မသိေပမယ့္ သူတုိ႔ရင္ထဲ နာက်ည္းစိတ္ေတြရွိေနပါတယ္.. အဲဒါဟာ သူတုိ႔ရင္ဆုိင္ရတဲ့ ေခတ္အေၿခအေနက သူတုိ႔ကုိ ခံစားနာက်င္ေစခဲ့ လုိ႔ပါပဲ.. အခုေတာ့ ဘတ္စ္ကားေတြက ဓားစာခံၿဖစ္သြားပါတယ္.. ပစၥည္းပဲ သုံးရင္ပ်က္မွာ ဆုိတာထက္ မလုိအပ္ပဲ ပုိမုိပ်က္စီးသလုိပါပဲ.. တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြ သက္တမ္းၿပည့္ အသုံးၿပဳၿပီးကၽြန္ေတာ္တုိ႔ွဆီ အသစ္နီးပါးေရာက္လာတဲ့ ကားဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရပ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဇာတ္နဲ႔ က်ေတာ့ ဘယ္လုိမွ မူလအအတုိင္းၿပန္သုံးလုိ႔မရေတာ့ပါဘူး…

ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ ၁၉၉၄ ၁၉၉၅ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဲယားကြန္းဘတ္စ္ဆုိတာၾကီးကုိ စေတြ႔ပါတယ္.. ပထမဆုံး စဆြဲခဲ့တာ ဗႏၵဴလပန္းၿခံနဲ႔ ေၿမာက္ဥကၠလာပ ထင္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွတ္ရရ ေငြႏွစ္ဆယ္က်ပ္နဲ႔ စီးဘူးေအာင္ဆုိၿပီး အသြားအၿပန္တကူးတက သြားစီးဖူးတာ မွတ္မိပါေသးတယ္.. အဲယားကြန္းစ္ဘတ္စ္ေပၚကာစ က လူသိပ္မစီးပါဘူး.. အဲဒီတုန္းက ၿမဳိထဲနဲ႔ ဆင္ေၿခဖုန္းေတြ အသြားအၿပန္ဟာ ကားခ ႏွစ္က်ပ္ေခတ္လုိ႔ထင္ပါတယ္.. ဒါမွမဟုတ္ ငါးက်ပ္ေခတ္ ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္.. အဲဒီအတြက္ အဲယားကြန္းဘတ္စ္ ႏွစ္ဆယ္ဆုိတာ သာမာန္၀န္ထမ္းေတြအတြက္ေတာ့ ဇိမ္ခံပစၥည္း ၿဖစ္ေနပါေသးတယ္… ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲယားကြန္းစ္ဘတ္စ္ေတြက ရုိးရုိးဘတ္စ္ကားေတြထက္ၿမန္တယ္ သက္သာတယ္ ဆုိၿပီး လူစီးမ်ားလာပါတယ္.. အဲဒီမွာ ဒုကၡတစ္ခုက တုိးလာပါတယ္..အရင္ကထုိင္ခုံမေစ့တဲ့ အဲယားကြန္းဘတ္စ္ေတြဟာ လူဦးေရ ရာနဲ႔ခ်ီ စုၿပဳံစီးနင္းလာေတာ့ အဲယားကြန္းစ္ ကေန အဲယားမြန္းဘတ္စ္ ၿဖစ္သြားပါတယ္ .. သိပ္မၾကာပါဘူး တစ္ႏွစ္၀န္းက်င္သာသာမွာပဲ အဲယားကြန္းဘတ္စ္ကားၾကီးေတြ မွန္ၿပတင္းေတြဖြင့္.. လူေတြက်ပ္သိပ္ေအာင္ တင္ေမာင္းနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ဂ်ပန္ကားၾကီးေတြဟာ ဂ်ပန္ေတြ မထင္မွတ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကုိ လည္းအလုပ္ေကၽြးၿပဳေနပါ ေတာ့တယ္… ရန္ကုန္ဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ်ၾကီးထြားလာေနပါတယ္ လမ္းေတြေပၚမွာ ကုိယ္ပုိင္ယာဥ္အမ်ုိးအစား ေတြလည္း အမ်ားအၿပားေပၚထြက္ လာပါတယ္… ၁၉၉၀ နဲ႔ ၂၀၀၀ၿပည့္ႏွစ္ၾကားမွာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေပၚက ကားလမ္းေတြကုိ ခ်ဲ႕လာရပါတယ္ ယာဥ္လုိင္းေတြလည္း ရာဂဏန္းအထိ တုိးတက္မ်ားၿပားလာပါတယ္… ယာဥ္လုပ္သားေတြ ဘတ္စ္ကား စီးနင္းသူေတြ ဘ၀ေတြေတာ့ သိပ္အေၿပာင္းအလဲ ရွိခဲ့ပုံမရပါဘူး.. ၂၀၀၀ လြန္ကာလေတြမွာေတာ့ ယာဥ္လုိင္းအသစ္ေတြ တုိးခ်ဲ႔လာၿပီး သက္တမ္းရင့္ ဘတ္စ္ကားအုိၾကီးေတြနဲ႔ ကုန္တင္ပစ္ကပ္ကုိ လူစီယာဥ္လုပ္ထားတဲ့ ဒိုင္နာေတြ ဟုိင္းလပ္စ္ ကားေတြကုိ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕တြင္ ေၿခာက္ၿမဳိ႔နယ္ထဲက ေနေမာင္းထုတ္ခဲ့ပါတယ္.. အဲဒီအစား ဂ်ပန္ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြ ကုိးရီးယား ဟြန္ဒုိင္းနဲ႔ ေဒ၀ူးကားေတြနဲ႔ … အဓိပတိယာဥ္လုိင္းက ေၿပးဆြဲတဲ့ အဲယားကြန္းမေအးရင္ ကားမထြက္ရ စာတန္းပါ ခုံၿပည့္သာလူတင္ပါသည္ စာတန္းနဲ႔ မုိးတုိး မက္တပ္ခရီးသည္ေတြ လုိက္ပါ စီးနင္းလာတဲ့ ယာဥ္လုိင္းေတြ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ေပၚၿပည့္က်ပ္ေနပါေတာ့တယ္… လမ္းေတြလည္းကြန္ကရစ္ေလာင္း … ယာဥ္ေက်ာပိတ္ဆုိ႔ မႈေတြနဲ႔ အတူ ယာဥ္တုိက္မႈေတြလည္း တုိးတက္လာပါေတာ့တယ္… ကားေတြေကာင္းေတာ့ အေမာင္းသန္တဲ့ ယာဥ္ေမာင္းေတြနဲ႔ လူကူးမ်ဥ္းၾကား မီးပြိဳင့္ေတြမွာ လမ္းၿဖတ္ကူးသမားေတြ အေနနဲ႔ သတိလက္လြတ္မၿဖစ္ေအာင္ ဂရုစုိက္သြားရပါတယ္… သိပ္မၾကာခင္ရက္စြဲေတြမွာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေပၚမွာ တရုတ္ၿပည္က ဘတ္စ္ကား အသစ္စက္စက္ၾကီးေတြ ေၿပးဆြဲေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္ အရင္လုိၿပဳိင္ေမာင္းလုိ႔မရတဲ့ အင္ဂ်င္နဲ႔.. အဲယားကြန္းေအးမွ ယာဥ္ထြက္ရမယ္ ဆုိတဲ့ အဓိပတိယာဥ္လုိင္းက ပန္ကာတပ္ေမာ္ေတာ္ကားေတြကို တရုတ္ၿပည္ကုိေအာ္ဒါေပးမွာ ထားပုံရပါတယ္ ယာဥ္အတြင္းပုိင္း အၿပင္အဆင္ရ.. ရန္ကုန္ၿမဳိ႔ ပရိတ္သတ္အတြက္ သီးသန္႔ေအာ္ဒါမွာေပး သလုိပါပဲ… ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္ ေၿပာတာေတာ့ အႏၱရယ္ကင္းေအာင္ ၿပဳိင္ေမာင္းလုိ႔ မရႏုိင္တဲ့ အဆြဲအရုန္းမေကာင္းတဲ့ အင္ဂ်င္ေတြ တပ္ထားတယ္ဆုိေတာ့ ခရီးသည္ေတြ အတြက္ေကာ ယာဥ္ေမာင္းေတြ အတြက္ပါ စိတ္ခ်မ္းသာရတာေပါ့… သိပ္မၾကာခ်င္က စိတ္ေကာက္သလုိ ထထြက္သြားတဲ့ မထသ အထူးယာဥ္တစ္စီးကုိ ေငးရင္း ရန္ကုန္ၿမဳိ ဘတ္(စ္)ကား စီးသမားဘ၀က ဘယ္ေတာ့မ်ား ကၽြတ္လြတ္ရမလည္း… (ထြက္သြားမွၿဖစ္မယ္ထင္တာပဲ)….:P

ေအာင္ပုိင္စုိး

ေခတ္မီသူတုိင္း ဓါတ္ပုံရုိက္ၾကသည္။

2011-03-20T03:37:00.000-07:00

သာေအးတစ္ေယာက္ အမိေျမနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ အလြန္အမင္း စန္းထ ေအာင္ျမင္ေနေလသည္။ တစ္႐ြာေျပာင္း၍ သူေကာင္း ျဖစ္သည့္ အထဲမွာ သာေအးပါသည္။ မေအာင္ျမင္ခံႏိုင္႐ိုးလား။ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား၏ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားအား သူတစ္ေယာက္တည္း ကံထ႐ိုက္ ဆြဲထားသလား ေအာက္ေမ့ရေအာင္ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္မ်ားက သာေအးဆီ တဖြဲဖြဲ တသဲသဲ ၀င္လာမစဲ ျဖစ္ေနသည္။

သာေအးဆီ အမ်ားဆံုးေရာက္လာရတာကေတာ့ ေငြပဲျဖစ္သည္။ ဘယ္က ဘယ္လိုရသည္ မေမးနဲ႔။ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္သည္ မေမးနဲ႔။ ေငြေတြ ေသာက္ျမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ သာေအးဆီ ၀င္ေနသည္။ ဘဏ္ေတြဆို သာေအးကို အေတာ္ပင္ အျမင္ကတ္ေလသည္။ သာေအးကလည္း သာေအး။ ရသမွ်ေသာ ေငြေတြကို ထားစရာမ႐ွိသျဖင့္ ဘဏ္သြားသြား အပ္ထားရာမွ ဘဏ္ေတြက သာေအး၏ စုေငြမ်ားအတြက္ အတိုးခ်ည္း နင့္ေနေအာင္ ေပးေနရသည္။ ၾကာေတာ့လည္း သာေအးအေပၚ အေတာ္ပင္ အျမင္ကတ္ လာၾကေလသည္။ ဘယ္သူေတြ အျမင္ကတ္ကတ္ သာေအး၏ ဘဏ္စာရင္းတြင္ ေဒၚလာေငြမ်ားကား တိုးပြားၿမဲ တိုးပြားဆဲ။

ယခုမွ်ေလာက္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူတို႔ သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီ။ သာေအးဆိုသည့္ ေကာင္သည္ ေငြေပါမ်ားေနသည္ ေငြေပါေလာေကာင္ႀကီးျဖစ္ေလ၏။

ဗ်ဳိး … ကိုသာေအးႀကီး … လိုက္မလားဗ်ာ … ေကာင္မေလးေတြကို ဓာတ္ပံုသြား႐ိုက္မလို႔။

ေဟ … ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး ဘာလုပ္မလို႔လဲကြ … သူတို႔က လိုင္စင္ေလွ်ာက္ဖို႔လား … စီဗြီေဖာင္မွာ ကပ္ဖို႔လား။ ၾကည့္ … ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံျခင္းကိစၥကို ထိုမွ်ေလာက္သာ အသံုး၀င္သည္ဟု သိထားေသာ အႏွီသာေအးျဖစ္ေပသည္။

ဟာဗ်ာ ဘယ္ကလာ ကိုသာေအးႀကီးကလည္း … အခု သြား႐ိုက္မွာက အလန္းေလးေတြဗ်။ ေကာင္မေလးေတြက ေရကူး၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါဗ် ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေရကူး၀တ္စံုအသံၾကားေသာ ထိုသာေအးတစ္ေယာက္ အေတာ္ပင္ ထၾကြသြားေလသည္။ သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသး။ ဒါေပမယ့္လည္း ဟန္ကိုယ္ဖို႔ဆိုေသာ စကား႐ွိသည္ မဟုတ္ပါလား။

ေခြးေကာင္ေလးေတြ … သြားကဲၾကမလို႔ေပါ့ေလ … ေအးေအး မင္းတို႔မွာ ပစၥည္းပစၥယေတြလည္း တပံုတပင္နဲ႔ လူကလည္းမ်ားတယ္ဆိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ပဲ ကားေမာင္းၿပီး လိုက္ပို႔ပါ့မယ္ေလ။ ငါလည္း အေတြ႕အႀကံဳ အသစ္တစ္ခုတိုးတာေပါ့။

ဟဲဟဲ လူႀကီးက မသိရင္ခက္မယ္ … ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေပၚေ႐ွး အမိုးပြင့္ကားကေလးႏွင့္ လာသည္ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ကပင္ အေတာ္ေလးေျမာက္ခ်င္စရာမို႔ ထိုဓာတ္ပံုဆရာေပါက္စကေလး ႏွစ္ေယာက္ ကိုသာေအးႏွင့္အတူ … ကမ္းေျခသို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။

ဟိုင္း … ဟယ္လို … ဒါက ကိုသာေအးဆိုတာေပါ့ ဟိုင္းေဘာ့စ္ေလ … အ႐ြယ္ေတာ္ တစ္ဆိတ္ဟိုင္းေနၿပီမို႔ ကြယ္ရာမွာ ဟိုင္းေဘာ့စ္လို႔ ေခၚခံရသည္ကို သိသျဖင့္ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ခ်စ္စရာမဒီေလးမ်ားက လက္ကမ္းေပးေနၿပီမို႔ သာေအးတစ္ေယာက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္ေလသည္။

အိုး … လက္ကေလးေတြက ႏုလိုက္တာ …
႐ိုက္ေတာ့မလား … အိုေကေလ စၾကတာေပါ့ …

အိုး … သာေအးတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာဘယ္နား သြားဖြက္ထားရမွန္း မသိ။ ထိုအႏွီ ေကာင္မေလး ႏွစ္ယာက္က သူတို႔ေ႐ွ႕တြင္ပင္ ေရကူး၀တ္စံုကေလးမ်ားႏွင့္ ခုန္ေပါက္ေနသည္ … ဂလု …

ဟိုအေကာင္ေတြလည္း ဘာေတြလုပ္လို႔ လုပ္ေနမွန္းမသိ … သံုးေခ်ာင္း ေထာက္ေဒါက္မ်ား ေထာက္ၾကသည္။ ဟိုဟာ ထုတ္တပ္လိုက္ ဒီဟာျဖဳတ္လိုက္ႏွင့္ ႐ႈပ္ေနတာပဲ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ စစ္သြားတိုက္မယ့္ စစ္သားေတြ ေသနတ္ေျပာင္းေတြ တပ္လိုက္ျဖဳတ္လိုက္ လုပ္ေနၾကသလိုလို။

ဟင္ … ကိုသာေအးႀကီးက မ႐ိုက္ဘူးလား … အဲ … အဲ … ေမးေနၿပီဟ … ေၾသာ္ ကိုသာေအးက ဓာတ္ပံု၀ါသနာမပါဘူးဗ် … ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ႐ိုက္မွာ … သူက အေဖာ္လိုက္လာတာ …

ေခြးေကာင္ေလးေတြ … ငါ ဓာတ္ပံု၀ါသနာမပါဘူးလို႔ ဘယ္သူက ေျပာလဲ … စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္ဆဲၿပီးမွ သာေအးတစ္ေယာက္ အသာအယာ ၿပံဳးျပရင္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ မျဖစ္ေတာ့ဘူး မျဖစ္ေတာ့ဘူး … ငါ ဓာတ္ပံု႐ိုက္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။

သာေအးတစ္ေယာက္ ေခါင္းေတြလည္း ေနာက္က်ိလာသည္။ ကမ္းေျခမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္ေနသလိုလို။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ေတြ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လို႔သာ ၿပီးသြားသည္ သာေအးတစ္ေယာက္ စိတ္သိပ္မၾကည္။ စိတ္မၾကည္ေတာ့ ႐ုပ္ကလည္း မ႐ႊင္။

ကိုသာေအးႀကီး ေနမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ … မ်က္ႏွာလည္း မလန္းပါလား … လန္းမလားဟဲ့၊ ေခြးေကာင္ေလးေတြရဲ႕ နင္တို႔ခ်ည္းလန္းေနတာ ငါမွ မလန္းရတာ … အင္း … ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္လို႔ပါကြာ ဟူ ေျဖေျပာေလး ေျပာလိုက္ရေလသည္။ ဟားဟား … ကိုသာေအးႀကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ပံုေတြ အင္တာနက္ထဲေတြ႕မွ လန္းထြက္သြားမယ္ … ။

ေျပာလည္း ေျပာေလာက္ေပသည္။ သေကာင့္သားေတြ ဘယ့္ႏွယ့္ လက္စြမ္းျပသည္မသိ။ ပံုေတြက အေတာ့္ကို လွေလသည္။ သာေအးတစ္ေယာက္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္စိတ္မ်ား ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ။ ဒီေကာင္ေလးေတြ ဆရာသြားတင္လို႔ ငါ့ကို ေလွာင္ေနဦးမယ္။ ေနႏွင့္ဦး … ။

သာေအးတစ္ေယာက္ ေ႐ွာ့ပင္ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ကင္မရာေတြကလည္း မ်ဳိးစံုလွသည္။ တံဆိပ္မ်ဳိးစံု မွန္ဘီလူးေပါင္းမ်ဳိးစံု … ဘယ္ဟာကို ေ႐ြးလို႔ ေ႐ြးရမွန္း မသိ။ အို ႐ႈပ္ပါတယ္။ အားလံုးပါးစပ္ပိတ္သြားေအာင္ သာေအးလုပ္ျပမယ္။

သာေအး၏ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ကင္မရာ ႏွစ္လံုးႏွင့္ မွန္ဘီလူးေပါင္း ႏွစ္ဒါဇင္တိတိပါလာသည္။ နီကြန္က ေကာင္းတယ္ ကင္ႏြန္ကေကာင္းတယ္ႏွင့္ ေျပာေနၾကတာ သူလည္း နားမလည္။ အဲေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာဆိုၿပီး နီကြန္ေကာ ကင္ႏြန္ပါ ၀ယ္ခ်လာသည္။ ဒါေတာင္ အိုလံပတ္စ္ ဆိုနီစသည့္ဟာမ်ားကလည္း သူ႕ကို မ်က္စပစ္ျပၾကသည္။ သူ႕မွာ လက္ႏွစ္ဖက္သာ ႐ွိသည္မို႔ ႏွစ္လံုးဆိုေတာ္ေလာက္ၿပီဆိုၿပီး ႏွစ္လံုးသာ ေရြးယူလာျခင္းျဖစ္သည္။

သိပ္မ်ားမ်ားစားစား ေ႐ြးစရာလည္းမလိုဘူးေလ။ ေဟ့ … မင္းတို႔ဆီမွာ ေစ်းအႀကီးဆံုးဟာ ေပးေဟ့ဆိုလွ်င္ ကိစၥျပတ္သည္။ မွန္ဘီလူး ႏွစ္ဒါဇင္လား။ ဒါကေတာ့ နီကြန္အတြက္ တစ္ဒါဇင္။ ကင္ႏြန္အတြက္ တစ္ဒါဇင္။ ဒါလည္း ေစ်းအႀကီးဆံုးေတြခ်ည္း ေ႐ြးယူလာတာျဖစ္သည္။ သူဘာမွ မသိ။ ထိုသူမ်ားေျပာေသာ ကင္မရာအသံုးျပဳနည္း သင္တန္းတက္လိုက္လွ်င္ သိမည္ဟု ယူဆရသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ထုိသို႔ျဖင့္ ေျခာက္လမွ် ၾကာသြားေသာအခါ … ကိုသာေအးႀကီး ဘယ္လိုမ်ား ေလ့လာလိုက္သည္ မသိ။ ဓာတ္ပံုပညာကို တစ္ဖက္ကမ္းခတ္မွ် (မွတ္ခ်က္။ နည္းနည္းေတာ့ အပိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္ … အမွန္မွာ ခလုတ္ႏွိပ္တတ္႐ံုေလာက္ တတ္သြားသည္ … စာေရးသူ) ကၽြမ္းက်င္လာသည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္ ကင္မရာက ႏွစ္လံုးမကေတာ့ … ကင္ႏြန္၊ နီကြန္၊ အိုလံပတ္စ္၊ ဆိုနီ၊ ပန္တက္၊ မာမီယာ၊ စသည္ျဖင့္ ကင္မရာေျခာက္လံုး ႐ွိလာသည္။ သူ႕ ဘဏ္စာရင္းထဲက ၀.၀၀၀၁ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ်ေသာ ေငြပမာဏကို သူျဖဳန္းပစ္လိုက္သည္။

ကိုသာေအးႀကီး ဘယ္ေတာ့႐ိုက္ေပးမွာလည္း ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ား သူ႕ထံတြင္ ပံုေနသည္။ ဒါေၾကာင့္ … သာေအးတစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ကင္မရာ ဆယ္လံုးတိတိ ထပ္၀ယ္လိုက္သည္။ သာေအး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပမည္။ ေမးခြန္းေတြ အကုန္ေျဖၿပီးသားျဖစ္ေအာင္ သာေအးဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပမည္။

ကမ္းေျခမွာ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံမည့္ ေကာင္မေလး ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ တိတိ႐ွိသည္။ သာေအး၏ ကင္မရာ ဆယ့္ေျခာက္လံုးမွာ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ေဒါက္မ်ားေပၚမွာ … သာေအးလက္ထဲမွာ အထူးစီမံျပဳလုပ္ထားေသာ အေ၀းထိန္းခလုတ္တစ္ခု႐ွိသည္။ ကင္မရာထုတ္ကုမၸဏီမ်ားမွ သာေအးအတြက္ အထူးစီမံေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအေ၀းထိန္းခလုတ္နာမည္ကိုက TA 2009 တဲ့ … တီေအဆိုေတာ့ သာေအးေပါ့ေလ။

ထိုေကာင္မေလးမ်ားက ပံုစံမ်ဳိးစံုအိုက္တင္ထုတ္ျပၾကသည္။ သာေအးက အေ၀းထိန္းခလုတ္မွ ခလုတ္မ်ဳိးစံုကို ႏွိပ္သည္။ သူ၏ ကင္မရာမ်ားမွာ ေခသူမ်ား မဟုတ္ၾက။ တစ္စကၠန္႔လွ်င္ ပံုေျခာက္ဆယ္တိတိ ႐ိုက္ကူးႏိုင္ၾကသည္။ သူသံုးေသာ မွန္ဘီလူးမ်ားမွာ အေကာင္းဆံုး အမူအယာကို ရသည္ႏွင့္ အလိုလိုပံုရိပ္ကို ဖမ္းေပးၾကသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ေခတ္မီသူတိုင္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကသည့္ ေခတ္တြင္ ဓာတ္ပံုသာေအးဟူေသာ အမည္နာမမွာ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္။ ဆုေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ အလကားေနရင္း အလကား လာလာေပးေနၾကသည္။ သာေအးတစ္ေယာက္ တ၀ုန္း၀ုန္း တ႐ံုး႐ံုးႏွင့္ … ။

ကင္မရာကုမၸဏီႀကီးမ်ားက အခ်ဥ္သာေအးကို နည္းပညာမ်ားႏွင့္ ဖမ္းစားၾကသည္။ ေမာ္ဒယ္မေလးမ်ားက ကိုကိုသာေအး ေမာင္ေမာင္သာေအးကို အၿပံဳးကေလးမ်ားျဖင့္ ဖမ္းစားၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာ္ …

သာေအးတစ္ေယာက္ သူ၏ လက္ကိုင္ဖုန္းမွ ခလုတ္ကေလးတစ္ခုကို မေတာ္တဆႏွိပ္မိသည္။ ေအာင္မေလးဗ် … သာေအးလန္႔သြားသည္။ သူ႕ဖုန္းကေလး၏ စခရင္တြင္ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္နဲ႔ … သူ ေသခ်ာထပ္ၾကည့္လိုက္သည္ … ေၾသာ္ .. လတ္စသတ္ေတာ့ ဒါကလည္း ကင္မရာကိုး … ဟားဟား … ဟား ဟား … ဟား … ဟား … ဟား ဟား … ။ အဲလို တဟားဟား ေအာ္ရယ္ရင္း သာေအးတစ္ေယာက္ သူ၏ ကင္မရာမ်ားႏွင့္ ပစၥည္းမ်ားအားလံုးကို ကားေပၚတင္ကာ ကားကို အျပင္းအထန္ေမာင္းထြက္သြားေလသည္ … ။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သာေအးကို မည္သူမွ မေတြ႕ရေတာ့။ သာေအး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။

လူတစ္ခ်ဳိ႕က ေျပာၾကသည္ … ။

ေမာ္ဒယ္မေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္။

သာေအး၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ားလည္း သာေအးႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။

သာေအး၏ အတိုင္ပင္ခံေ႐ွ႕ေန ဦးေအးသာတစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ခ်မ္းသာသြားသည္။

ေတာႀကိဳအံုၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ဘုရားႀကိဳဘုရားၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ရပ္ကြက္ႀကိဳရပ္ကြက္ၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ကမ္းေျခေတြမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ပြဲေတာ္ေတြမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ထုိထိုအီအီလမ္းသလားၾကေသာ သူမ်ားအၾကားတြင္ ကိုသာေအးတစ္ေယာက္မ်ား ပါခဲ့ပါလွ်င္ …
မိတ္ေဆြမ်ားမွတ္မိၾကေပဦးမည္ …

ကိုသာေအး ထြက္ခြာသြားၿပီးေသာ္လည္း ကိုသာေအး၏ အိမ္ႀကီးထဲမွ ဧည့္ခန္းေလးအတြင္း႐ွိ စားပြဲေပၚတြင္ကား ကိုသာေအး ထားရစ္ခဲ့ေသာ တယ္လီဖုန္းေလးမွာမူ တတီတီျမည္ရင္း … ။

ကိုၿဖိဳး

(သံလြင္အိပ္မက္)

ဘားကမ့္ႏွစ္ခု ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္က်င္းပမည္..။

2011-01-30T19:59:00.001-08:00

ၿမန္မာႏုိင္ငံဧ။္ အထင္ကရ ၿမဳိ႕ၾကီး နွစ္ခုၿဖစ္ေသာ မႏၱေလး ႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မ်ားတြင္ ဘားကမ့္ (BarCamp) ႏွစ္ခုကို ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္း ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ က်င္းပမည္ဟု ေဖ့ဘုတ္စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတစ္ဆင့္ သိရပါသည္..။ ရန္ကုန္တြင္ Barcamp Yangon 2011 အၿဖစ္က်င္းပမည္ၿဖစ္ၿပီး မႏွစ္ကက်င္းပၿပဳ လုပ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ လႈိင္နယ္ေၿမ အမ္အုိင္စီတီပါတ္ခ္တြင္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၉၊၂၀ ႏွစ္ရက္ၿပဳလုပ္မည္ ၿဖစ္ၿပီး ..။ Barcamp Mandalay ကုိ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂၊ ၁၃ရက္မ်ားတြင္ က်င္းပမည္ၿဖစ္ပါသည္..။ ရန္ကုန္ ဘားကမ့္အတြက္ စာနယ္ဇင္းရွင္းလင္းပြဲကုိ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ရက္ေန႔ အမ္အုိင္စီတီပါတ္ခ္ အခန္နံပါတ္ ၂၀၅တြင္ က်င္းပၿပဳလုပ္မည္ဟာ ဘားကမ့္ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားထံမွ သိရပါသည္..။ ေအာက္ပါ လင့္ခ္မ်ားတြင္ ဘားကမ့္ မ်ားအေၾကာင္း ဖတ္ရႈႏုိင္ပါသည္..။

http://www.barcampyangon.org/

http://www.facebook.com/#!/pages/Barcamp-Yangon/189050577566

http://barcampmandalay.org/

http://www.facebook.com/barcampmandalay

APS( News)

ဆိုက္ကားသမားဒႆနဆရာ

2011-01-04T19:45:00.000-08:00

ဆရာၾကီး ၿမသန္းတင့္ရဲ႕ ေခတ္ၿပဳိင္ရုပ္ပုံလႊာမ်ား ဒုတိယအၾကိမ္ ၿပန္လည္ ထြက္ရွိတာပါ...။
ပထမအၾကိမ္မွာမပါ၀င္တဲ့ ရုပ္ပုံလႊာ အသစ္ႏွစ္ပုဒ္ ထပ္မံၿဖည့္စြက္ထားပါတယ္...။ လူမ်ား ႏွစ္ကာလမ်ား ဘ၀မ်ား အေၾကာင္းကုိ ရုိးရွင္းစြာ ၿမင္ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္...။ ဆရာၾကီးၿမ ေရးသားၿခင္းမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႔ အထူးတလည္.. ညႊန္းဆုိေနစရာေတာ့ သိပ္မလုိပါဘူး.. စာဖတ္သူေတြအတြက္.. စိတ္ၾကဳိက္တစ္ပုဒ္ကုိ.. တင္ဆက္ေပးလုိက္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္စင္အတြက္ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေလး တစ္အုပ္ ၿဖစ္ပါတယ္..။

ဆိုက္ကားသမားဒႆနဆရာ

ညိဳ႕ေမွာင္ေနသည္႕သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွမ်က္လံုးမ်ားသည္တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနၾကသည္။ဆံပင္ဖရိုဖရဲ၊အ၀တ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္းႏွင္႔ခံုဖိနပ္ကိုစီးထားသည္႔တိုခပ္ႏြမ္းႏြမ္းအဆင္အျပင္ထဲမွေန၍
သူ႔မ်က္ႏွာသည္ ၾကည္လင္လတ္ဆတ္ကာ ႏွစ္လိုဖြယ္
ေကာင္းေနသည္။သူသည္ကၽြန္ေတာ္တို႔စာေရးဆရာတစ္သိုက္ကိုအကဲခတ္ေနသည္။တစ္ခါတစ္ရံတြင္
ေဆးေပါ႕လိပ္တိုကို မီးညိွၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို
နားစြင္႔ေနတတ္သည္။
တစ္ခါတရံတြင္လည္းသူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကိုပြတ္သပ္ရင္းကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာေနသည္႔
စကားမ်ားကို နားစြင္႔တတ္သည္။
ဗိုလ္တဲေပၚကို ေရာက္စတုန္းက ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို သတိမထားမိ။
အထုပ္အပိုးမ်ားကို ခ်ၿပီး ဧည္႔ခန္းတြင္ ထိုင္မိသည္႔အခါမွ သူ႔ကို
ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ဘူတာရံု
လာၾကိဳကတည္းက
သူပါလာခဲ႔သည္။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ စကားတစ္လံုးမွ်လည္းမေျပာ။
လာၾကိဳသူမ်ားႏွင္႔လည္း သိပ္မေရာသျဖင္႔ သူ႔ကိုသတိမထားမိခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပစၥည္းကို သူ႔ဆုိက္ကားေပၚသို႔တင္ျပီး
ဆိုက္ကားနင္းလိုက္လာသျဖင္႔ သူ႔ကို ဆုိက္ကားသမားတစ္ဦးဟုပင္ ထင္ခဲ႔မိသည္။
မွန္ေတာ႔ မွန္သည္ သူသည္ ဆိုက္ကားသမားေတာ႔ ဆိုက္ကားသမားပင္ ျဖစ္သည္။
သို႔ရာတြင္ ငွားရမ္းထားသည္႔ ဆိုက္ကားသမားမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ေဟာေျပာပြဲလုပ္မည္႔ ၿမိဳ႕ကစာဆိုေတာ္ ေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦး ျဖစ္ေၾကာင္း
ေနာက္မွ သိရသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းေတြခ်ျပီး ဧည္႔ခန္းမွာထိုင္သည္႔အခါတြင္
ရန္ကုန္ကို လာ၍ ဖိတ္ၾကားသူက ၿမိဳ႕ခံစာဆိုေတာ္ ေကာ္မတီ၀င္မ်ားႏွင္႔
မိတ္ဆက္ေပးသည္။
ထိုေကာ္မတီ၀င္ေတြထဲတြင္ သူပါသည္။
သူ႔အမည္ ကိုစိုးျမင္႔။
" ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ သူ႔ကို ခံုဖိနပ္စိုးျမင္႔ လို႔ေခၚပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာဆိုေတာ္ေကာ္မတီရဲ႕ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးပါ။
ကၽြန္ေတာ္မအားလပ္ရင္ ဆရာတုိ႔လိုတာကို ကိုစိုးျမင္႔ကို ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
သူကဒီရက္ေတြ အတြင္းမွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆရာတို႔နဲ႔ ရွိေနမွာပါ"
ကိုစိုးျမင္႔က ထရပ္ျပီး ျပံဳးျပသည္။ ညေမွာင္သည္႔ မ်က္ႏွာေပၚတြင္
ျဖဴေဖြးညီညာေသာသြားသည္တစ္လက္လက္ေတာက္ေနၾကသည္။ထုိေန႔ညေနမွစ၍ကိုစိုးျမင္႔သည္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္သည္အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင္႔အတူ တစ္ခ်ိန္လံုးရွိေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အားေကၽြးစရာေမြးစရာရွိသည္တို႔ကိုလည္းသူပင္တာ၀န္ယူ၍ေကၽြးေမြးသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔စားေသာက္ျပီးအိပ္ရာ၀င္သည္႔အခါတြင္သူသည္လူငယ္ကေလး
တစ္ေယာက္ျဖင္႔ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ မ်ားကို သူပင္ၾကီးၾကပ္သိမ္းဆည္းသည္။
ထို႔ေနာက္ ဧည္႔ခန္းထဲက စားပြဲတစ္လံုးေပၚတြင္ ေစာင္တစ္ထည္
ေခါင္းအံုးတစ္လံုးျဖင္႔အိပ္သည္။ မနက္လင္း၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ႏိုးလာသည္႔အခါတြင္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ မနက္စာအဆင္သင္႔
ျပင္ဆင္ျပီးေလျပီ။ သူ႔ဆိုက္ကားသည္ သူႏွင္႔အတူ အျမဲရွိေနသည္။
ကိုစိုးျမင္႔သည္ စာဆိုေတာ္ ေဟာေျပာပြဲရက္မ်ားအတြင္းတြင္
ဆိုက္ကားလည္း မနင္းေတာ႔။ အိမ္သို႔လည္း မျပန္ေတာ႔။ စာဆိုေတာ္ပြဲကိစၥ
အ၀၀ကို ဒိုင္ခံကာ ဆက္သြယ္ စီစဥ္ေပးသူ ျဖစ္ေနသည္။
ထိုရက္မ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ကိုစိုးျမင္႔တို႔ စကားေျပာမိၾကသည္။
ေျပာမိသည္႔စကားထဲတြင္ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ၊ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန၀ါဒ၊ သိစိတ္အလ်ဥ္
ေရးဖြဲ႔နည္း၊ ဂ်ိမ္းဂ်ိဳ႕တ္စ္၏ ယူလီးဆစ္၀တၳဳ၊ ဟဲမင္းေ၀၏ အဘိုးအိုႏွင္႔
ပင္လယ္၀တၳဳကေျပာျပသည္႔ ဒႆန၊ ေခတ္ေပၚ ျမန္မာ၀တၳဳတို႔ဆန္းစစ္ခ်က္၊
ေမာ္ဒန္ဆိုသည္႔ ေ၀ါဟာရ၏ အဓိပါယ္ ၊ အိုင္းစတုိင္း၏ ရီေလတီဗတီ
သီအိုရီ.......။
ထူးေတာ႔ ထူးဆန္းသည္။ ခံုဖိနပ္စီးထားသည္႔ အညာၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕က
ဆိုက္ကားသမားႏွင္႔ ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒသည္ တကယ္ဆိုလွ်င္ အေ၀းၾကီး။
ကၽြန္ေတာ္ သည္ သူ႔စကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အံ႔ၾသရမည္လား။
၀မ္းသာရမည္လား။ သံသယျဖစ္ရမည္လားဟု ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနသည္။
"ကိုစိုးျမင္႔ ဒါေတြကို ဘယ္တုန္းက ဖတ္ထားတာလဲ။ အဂၤလိပ္လိုေကာ ဖတ္သလား။"
ကၽြန္ေတာ္က အကဲစမ္းသည္႔အေနျဖင္႔ ေမးသည္။
"အဂၤလိပ္လိုေတာ႔ ေကာင္းေကာင္း မဖတ္တတ္ပါဘူး ဆရာ"
"ေကာင္းေကာင္းမဖတ္တတ္ဖူးဆိုရင္ နည္းနည္းပါးပါးေတာ႔ ဖတ္တတ္တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ႔။"
"ကၽြန္ေတာ္ ၉ တန္းေအာင္သည္အထိေတာ႔ ေက်ာင္းေနခဲ႔ဖူးတယ္ဆရာ။ အဲ....၁၀
တန္းအထိဆိုပါေတာ႔ ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ဆယ္တန္းကိုႏွစ္ခါသံုးခါက်ေတာ႔ေက်ာင္းမတက္
ေတာ႔ဘူး။ အဲ.....ေက်ာင္းမတက္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး ဆရာ"
ကိုစိုးျမင္႔သည္ သူ႔စကားကို တိက်ေအာင္ ေျပာေလ႔ရွိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။
သူသည္ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာလွ်င္ တိက်ေအာင္ ေျပာတတ္သည္။
မတိက်ေသးလွ်င္ သူ႔စကားကို တိက်ေအာင္ ျပင္ေျပာသည္။
"မေနႏိုင္ေတာ႔တာလား။ မေနခ်င္ေတာ႔တာလား။"
"မေနႏိုင္ေတာ႕တာ ဆရာ"
"ဘာျဖစ္လို႔"
"အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ဆုိပါေတာ႔ ဆရာ။ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ႔
စီးပြါးေရးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သားအၾကီးဆံုး ၊ စာေမးပြဲကလည္း တဘံုးဘံုးက်၊
အငယ္ေတြက လည္း ကၽြန္ေတာ႔မီလာ၊ ဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
မိဘစကားကိုနားမေထာင္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနေတာ႔ အိမ္နဲ႔
ျပႆနာျဖစ္တာေပါ႔ ဆရာ။ အေဖက ကၽြန္ေတာ္႔ကို အထင္ေသးတယ္။ အေဖ
အထင္ေသးမခံရေအာင္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုျပီး
မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ၾကိဳးစားရင္း ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔
ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဆိုက္ကားသမား ျဖစ္လာတာပါပဲ။"
ကိုစိုးျမင္႔က သူ႕စကားကို သူသေဘာက်၍ ရယ္သည္။
"ဘယ္လိုၾကိဳးစားရင္း ဆုိက္ကားဆရာျဖစ္လာတာလဲ"
"ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖက အဲ႔ဒီတုန္းက ဆပ္ပလိုင္းဂိုေဒါင္လုိ႔ေခၚတဲ႔ အစိုးရ
ဂုိေဒါင္ေစာင္႔အလုပ္ ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီ ဂိုေဒါင္၀င္းထဲမွာပဲ
ေနလာခဲ႔ရတယ္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ္႔ကို သားအၾကီးဆံုးဆိုျပီး အားကိုးတယ္။
ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ တစ္ခုမွမျဖစ္ဘဲ သူမျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ
အကုန္ျဖစ္လာတယ္"
"သူျဖစ္ေစခ်င္္တာေတြကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေကာလိပ္တို႔ ဘာတို႔ကို
ေရာက္ေစခ်င္တယ္။ အေဖ႔လိုပဲ ဒရ၀မ္လုပ္တဲ႔ အေဖ႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က
သူ႕သားကို ေကာလိပ္ကိုပို႔ႏုိင္ေတာ႕ အေဖ႔ကို သိပ္ၾကြားတာကိုး ဆရာရဲ႕။
အမွန္ကေတာ႔ ဒီေကာင္က စာမေတာ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တစ္တန္းတည္းပါ။
ခပ္ညံ႔ညံ႔ထဲကပါ ။ အတန္းထဲ တုန္းကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က စာေတာ္တယ္ဆရာ။
စာေမးရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပဲ လာေမးရတယ္။ ျမန္မာစာေမးမလား။ အဂၤလိပ္စာ
ေမးမလား။ သခၤ်ာ ေမးမလား ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပဲ ေမးရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ဒီေကာင္က
ၾကိဳးစားတယ္။ လက္ေတြ႔ က်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မၾကိဳးစားဘူး။ လက္ေတြ႕မက်ဘူး။
စိတ္ကူးယဥ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဒီလိုပဲ
မွတ္ခ်က္ခ်တယ္"
"လက္ေတြ႕မက်ဘူး စိတ္ကူးယဥ္တယ္ဆုိတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
"ဒီေကာင္က မိန္းကေလးကို ၾကိဳက္တဲ႔ေနရာမွာေတာင္ ရုပ္ေခ်ာတဲ႔
မိန္းကေလးကို မၾကိဳက္ဘူး ဆရာ။ ပိုက္ဆံရွိတဲ႔မိန္းကေလး ၊ ဂုဏ္ရွိတဲ႔
မိန္းကေလးကို ၾကိဳက္တယ္
မိန္းမယူရင္ အဲဒီမိန္းမဟာ ကိုယ္႔ထက္ဂုဏ္အဆင္႔အတန္းတို႔ ပိုက္ဆံတို႔
ရွိရမယ္တဲ႔။ ကုိယ္႔ထက္ဂုဏ္လည္း နိမ္႔က်တယ္။ ပိုက္ဆံလည္း မရွိဘူးဆိုရင္
ကိုယ္႔ဘက္က အနာၾကီးပဲတဲ႔။ကိုယ္ကလည္းတစ္သက္လံုးလုပ္ေကၽြးရေသးတယ္။သူ႔ဆီကကိုယ္ကဘာမွအေဆာင္းမရဘူးဆိုရင္တြက္ေခ်မကိုက္ဘူးတဲ႔။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔မိန္းကေလးဆိုရင္
ပိုက္ဆံမရွိရင္ေန။ ဂုဏ္မရွိရင္ေန ။
ရုပ္ေခ်ာရမယ္။အသင္႔အတင္႔သေဘာေကာင္းရမယ္လို႔ ယူဆတယ္။ အခ်စ္ကို
ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ တြက္လို႔မရဘူး ဆရာ။
ႏွလံုးသားနဲ႔ တြက္မွရတာ"
"ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားက စိတ္ကူးယဥ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာေပါ႔"
"စိတ္ကူးယဥ္တာလား။ ႏွလံုးသားရွိတာလားေတာ႔ မေျပာတတ္ဘူး ဆရာ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း "တင္သန္း" တို႔က အဲဒီလိုကြာတာ။ သူက
ကၽြန္ေတာ္႔ ဆီကို စာေတြဘာေတြေမးျပီး ဆယ္တန္းေအာင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က
သူ႔ကိုစာေတြျပျပီး ဆယ္တန္းမွာ က်က်န္ခဲ႔တယ္။ က်တာကလည္း တစ္ခါမဟုတ္ဘူး။
အၾကိမ္ၾကိမ္၊ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔အေဖက ကၽြန္ေတာ္႕ကို အထင္ေသးတာ
သဘာ၀က်ပါတယ္။ အေဖ႔အျပစ္ မဟုတ္ပါဘူး"
" ခင္ဗ်ားက စာလည္းေတာ္တယ္ ။ အသင္႔အတင္႔လည္း ၾကိဳးစားတယ္ ဆိုရင္
ဘာျဖစ္လို႔ စာေမးပြဲ မေအာင္တာလဲ"
ကိုစိုးျမင္႔သည္ သူ႔ေခါင္းကို ကုတ္ေနသည္။
စကားလံုးရွာေနသည္လား။ေျပာသင္႔ မေျပာသင္႔ ခ်ိန္ဆေနသည္လား မဆိုႏုိင္။
“တစ္မ်ိဳးပဲဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္ေတြဘာေတြ သိပ္ေနခ်င္တာ
မဟုတ္ဘူး။ ေအးေလ ကၽြန္ေတာ္လိုေကာင္က ဒီလိုအေျခအေန ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာေတာ႔
စပ်စ္သီးခ်ဥ္တယ္လို႔ ေျပာတာမ်ိဳး ထင္ၾကမွာေပါ႔။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က
တကၠသိုလ္မွာထက္ ဘ၀တကၠသိုလ္ၾကီးထဲမွာ ေနခ်င္တာ။ ေဂၚကီလိုေပါ႔ ဆရာရယ္။
ေဂၚကီက လူ႔ဘ၀ၾကီးဟာ လူရဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးလို႔ ေျပာခဲ႔တယ္
မဟုတ္လား။ အဲဒီမွာ လူေတြနဲ႔ေနမယ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္မယ္။ ျပီးေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာ က စာေရးဆရာၾကီး၊ ကဗ်ာဆရာၾကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ႔ တဂိုးတို႔လို သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းတို႔လို
ေတာ္စတြိဳင္းတို႔လို စာေရးဆရာၾကီး ကဗ်ာဆရာၾကီး
ျဖစ္ခ်င္တာ။ အဲဒီ ဆရာၾကီးေတြဟာ ဘာအတန္းမွ ေအာင္ခဲ႔ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဘားနတ္ေရွာကိုပဲ ၾကည္႔မလား။ ေဂၚကီ ကိုပဲ ၾကည္႔မလား။ ဂၽြန္ကိ
ကိုၾကည္႔ဦးမလား။
ရွယ္လီကို ၾကည္႔ဦးမလား။ရွိတ္စပီးယားကိုၾကည္႔ဦးမလား။အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာေတြ၊စာေရးဆရာေတြၾကည္႔ဦးမလား။မတ္တြန္းတို႔၊၀ွစ္တမင္းတို႔ဟာဘယ္အတန္းေတြမ်ား
ေအာင္ခဲ႔ၾကလို႔လဲ ။ မတ္တြန္းဆိုရင္ မစၥစပီျမစ္တစ္ရုိး သေဘၤာေပၚမွာ
စူကာနီ လုပ္ခဲ႔ရတာ။ သေဘၤာသား ေလွထိုးသမား လုပ္ခဲ႔ရတာ။ ေဂၚကီလည္း
ဒီအတိုင္းပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ေက်ာင္းမေနခဲ႔ရပဲနဲ႔ သူတို႔တစ္ေတြဟာ ကမာၻေက်ာ္
စာေရးဆရာၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ႔ၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဆရာ စဥ္းစားၾကည္႔ေလ။
ဘယ္ေလာက္ ဆန္းသလဲ။
တကၠသိုလ္ကို မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရွိတ္စပီးယားနဲ႔ ဘားနတ္ေရွာတို႔ရဲ႕ စာေတြကို
တကၠသိုလ္ပါေမာကၡေတြက ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပီး သင္ျပေနရျပီ မဟုတ္လား။
ဒါေၾကာင္႔ စာေမးပြဲ မေအာင္ရင္လည္း အေရးမၾကီးပါဘူး ။ ေအာင္ျမင္တဲ႔
စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ႔တာ”
ီ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔စကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း ျပံဳးသည္။
“ဒီေတာ႔”
“ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲက်တယ္။ အိမ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို
ဆက္ျပီးေက်ာင္းမထားႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ အေဖကလည္း
ထမင္းမေကၽြးႏုိင္ေတာ႔ဘူးဆိုျပီး အိမ္က ႏွင္ခ်လိုက္တယ္ ဆရာ”
“ဒီအတြင္းမွာ ခင္ဗ်ားက စာေရးဆရာျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုၾကိဳးစား
အားထုတ္မႈေတြကို လုပ္ခဲ႔သလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ စာေတြဖတ္တယ္ဆရာ။ စာအုပ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႔
ေရာက္လာတဲ႔စာအုပ္ကို ၀ါးစားသလို ဖတ္ပစ္တာပဲ။ ၀တၳဳ စာအုပ္ေရာ၊
က်မ္းစာအုပ္ေရာ၊
သတင္းစာေရာ၊ မဂၢဇင္းေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ပံုႏွိပ္စာလံုးကို ျမင္ရရင္
ေပ်ာ္ေနတာဆရာ။ ေက်ာင္းမွာတုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းစာေတြထက္
အျပင္စာေတြကို ဖတ္တာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစာ
စာစီစာကံုးေရးရင္ အဂၤလိပ္စာ စာစီစာကံုးေရးရင္ ကၽြန္ေတာ္႔စာစီစာကံုးက
ထိပ္ဆံုးမွာရိွတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို
ကၽြန္ေတာ္႔ စာစီစာကံုးကုိ အေကာင္းဆံုးဆိုျပီး ဆရာက အတန္းထဲမွာ
ဖတ္ဖတ္ျပတယ္။ တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္ ဆရာ။ ဂၽြန္ကိစီရဲ႕
လာဘယ္ဒိန္းဆမ္မာစီဆိုတဲ႔ ကဗ်ာ၊ ေအ ဗ်ဴးတီဖူး ေလဒီ ၀ွစ္ေသာက္ မာစီ A
Beartiful Lady Without Mercy ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာ ၊ အဲဒီေခါင္းစဥ္ကို ျမန္မာလို
ျပန္ရမယ္လို႔ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က
အသနားမဖက္ေသာ မိန္းမေခ်ာဆိုျပီး ဘာသာျပန္ေပးလိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ႔
ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ခ်ီးက်ဴး လို႔မဆံုးဘူး။ထားပါ ဆရာ။
ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ရည္ေသြးရာ ေရာက္ေနပါလိမ္႔မယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက ေက်ာင္းမွာတုန္းကေရာ ေက်ာင္းျပင္ေရာက္တဲ႔ အခါမွာ
ေရာ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္စာေတြကို အကုန္ဖတ္တယ္။ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း
ဦးထြန္းျငိမ္း အဘိဓာန္ေရွ႔မွာခ်ျပီး ဖတ္တယ္။ ေရွးျမန္မာဂႏၱ၀င္ေတြ၊
ပ်ိဳ႕ကဗ်ာေတြဆိုရင္လည္း
ကၽြႏ္ေတာ္ဖတ္တာပဲ။ ကိုယ္သေဘာက်တဲ႕ စာပိုဒ္ေတြေတြ႔ရင္ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးနဲ႔
ကူးထားတယ္။ ပ်င္းရင္ အားရင္ တျခားစာအုပ္ဖတ္စရာမရွိရင္ အဲဒီမွတ္စုစာအုပ္က
ေလး ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနတာပဲ”
“ ေရွးျမန္မာဂႏၳ၀င္ေတြထဲက ဘာေတြကို ဖတ္သလဲ”
ကိုစိုးျမင္႔သည္ ျမန္မာက်မ္းစာေတြအမည္ကို ေၾကာင္းေၾကာင္းေျပး
ေနေအာင္ရြတ္သြားသည္။
“ စြယ္စံု ေက်ာ္ထင္၊ ပကိ႑ကဒီပနီ၊ သမေႏၱစကၡဳဒီပနီ၊ ကိုးခန္းပ်ိဳ႕၊
မာဃေဒ၀ လကၤာသစ္၊ သူဇာပ်ိဳ႕၊ဘံုခန္းပ်ိဳ႕၊စကားေျပေတြထဲကေတာ႔
ငါးရာ႔ငါးဆယ္တို႔၊
ဇာတ္ၾကီး ဆယ္ဘြဲ႔တို႔၊ ရာဇ၀င္ေက်ာ္တို႔၊ ဦးကုလားရာဇ၀င္တို႔၊
အေရးေတာ္ပံုငါးေစာင္တြဲတို႔.........”
ကၽြန္ေတာ္ လက္ကာျပရသည္။
“ဒါေတြကို ဘယ္မွာေတြ႔ လို႔ ဖတ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ စာၾကည္႔တိုက္ေကာင္းေကာင္း
ရွိတယ္ေလ ဆရာ။ ဆရာတို႔ကို တစ္ညေနက်မွ လိုက္ပို႔ရဦးမယ္။
အဲဒီမွာဆရာေတာ္ပ်ံလြန္ေတာ္
မူသြားေတာ႔လည္း တပည္႔ေတြက ဆရာေတာ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ႔အေနနဲ႔
ဆရာေတာ္အထိမ္းအမွတ္ စာၾကည္႕တိုက္ကို ဆက္လုပ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ျမန္မာစာအုပ္၊
အဂၤလိပ္စာအုပ္၊ ေပ ပုရပိုက္ ေတာ္ေတာ္စံုတယ္ ဆရာ။”
“ကၽြန္ေတာ္႔ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေကၽြးေမြးခဲ႔တာ
ဒီစာၾကည္႔တိုက္ၾကီးပဲ ဆရာ။ တကယ္ေျပာတာ။ လူလားေျမာက္ေအာင္ ေကၽြးေမြးတယ္
ဆိုတာ စကားဥပမာ
တင္စားေျပာတာမဟုတ္ဘူးဆရာ။ တကယ္႔အျဖစ္။”
“ကၽြန္ေတာ္႔ကို အေဖက အိမ္က ႏွင္ခ်လိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ
စားစရာမရွိဘူး။ ေနစရာမရိွဘူး။ ဘာအလုပ္အကိုင္ ဘာ၀င္ေငြမွလည္း မရွိဘူး။
ဒီေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကိုသြားေနရသလဲဆိုေတာ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းကိုသြားေနတယ္။
ဆရာေတာ္႔ေက်ာင္းက ေတာရေက်ာင္း ဆရာ။ ျမိဳ႕ျပင္ဘက္ အင္ၾကင္းေတာေတြ၊
ဒဟပ္ေတာေတြ ၾကားက ေတာရေက်ာင္းေဘးမွာလည္း ေရကန္ၾကီးနဲ႔
ေတာရေက်ာင္းဆိုေပမယ္႔ ဆရာေတာ္က ျမန္မာျပည္တစ္၀ွန္းက တပည္႔တပန္း ဒကာ။
ဒကာမေတြမ်ားေတာ႔ လွဴမယ္႔ သူေပါတယ္။ ဆြမ္းကြမ္းအတြက္ မပူရဘူး။ ဆရာေတာ္ကို
ပရိယတၱိကိုသာ အားထုတ္ပါ။ က်န္တဲ႔ပစၥည္းေလးပါးကိစၥကို တပည္႔ေတာ္တို႔
တာ၀န္ယူပါ႔မယ္ဆိုတဲ႔ ဒကာ ဒကာမ ေတြက ျမန္မာျပည္အႏွံ႕အျပားမွာ ေပါမွေပါ။
ဆရာေတာ္ကလည္း အင္မတန္ ကိစၥနည္းတယ္။သူ႔မွာေက်ာင္းေဆာင္ေနာက္ထပ္လွဴမယ္
႔သူေပၚလာရင္ မလွဴနဲ႔တဲ႔။ သူ႔မွာ ဆြမ္းကြမ္းကိစၥ ျပည္႔စံုျပီးသားတဲ႔။
တျခားရွားပါးတဲ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ခ်ိဳ႕တဲ႔တဲ႔
ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုသာလွဴၾကတဲ႔။သူ႔ကိုဘာမွမလွဴနဲ႔ေတာ႔တဲ႔။ သူ႔မွာ
သီတင္းသံုးစရာ အရိပ္အာ၀ါသရွိျပီး ဆြမ္းကြမ္းျပည္႔စံုျပီ။ သူေဆာက္ခ်င္တဲ႔
စာၾကည္႔တုိက္တစ္ခုလည္း ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေဆာက္ႏုိင္ခဲ႔လို႔ စာအုပ္စာတမ္း၊
ေလာကီေလာကုတၱရာ က်မ္းေတြလည္း ျပည္႔စံုျပီ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ သာသနာသံုးရပ္ကို
ျပန္႔ပြားေအာင္ အားထုတ္ေနၾကတဲ႔ တျခား ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုသာ လွဴၾက၊
အဲဒီလို ရဟန္းေတြ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔အျပားမွာ ရွိတယ္လို႔ အျမဲေဟာေတာ္
မူေလ႔ရွိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းမွာ သြားေနေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္႔အဖို႔လည္း စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ မပူရေတာ႔ဘူးေပါ႔ ဆရာ။ မနက္တိုင္ရင္
ဆြမ္းခံလို္က္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဆိုင္းထမ္းကေလးနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲလည္ ျပီး
ဆြမ္းဟင္းလ်ာခြက္ေတြ သိမ္းတယ္ ။ အဲဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္
ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ ဆရာ။ ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ခါ သံုးခါ က်ျပီးေနျပီ။
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာပဲေနျပီး
ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သားလုပ္၊ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာပဲ
ကိုရင္၀တ္သကၤန္းဆည္းခဲ႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔အဖို႔ အဲဒီေက်ာင္းဟာ
ေနရာသစ္မဟုတ္ေတာ႕ဘူးေလ။ ဒီအထဲမွာ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔
တစ္သက္ လံုး ေန႔တိုင္း ေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာ။
မေရာက္ဘဲရွိပါ႔မလား ဆရာ။ ဆရာေတာ္႔ ေက်ာင္းတိုက္မွာ စာအုပ္ေတြ
ျပည္႔စံုတဲ႔စာၾကည္႔တိုက္ ၾကီးကလည္းရွိေနတာကိုး။ ဒီေတာ႔ ဆရာေတာ္
မရွိတဲ႔ေနာက္မွာလည္း ျမိဳ႔က ဆရာေတာ္ရဲ႕ တပည္႔ေတြ ကဆက္ျပီး
ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စာၾကည္႔တိုက္ၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔
အနီးတစ္၀ိုက္၊ ေျမလတ္ တစ္၀ိုက္မွာ နာမည္ေက်ာ္ခဲ႔တယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔
ကၽြန္ေတာ႔အဖို႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ စာၾကည္႔တုိက္၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ေက်ာင္းဟာ
ကၽြန္ေတာ္႔ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေကၽြးေမြးတယ္လို႔ ေျပာတဲ႔ေနရာမွာ အသိပညာ
တိုးလာေအာင္ လုပ္ေပးတဲ႕ေနရာတင္ မကေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔အသက္နဲ႔ခႏၵာကိုယ္
အိုးစား မကြဲေအာင္ ေကၽြးေမြးခဲ႔တဲ႔ေက်ာင္း။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို စာၾကည္႔တိုက္မွဴးခန္႔တယ္ ဆရာ။ လခကေတာ႔
မရပါဘူး။ စာၾကည္႔တုိက္မွာ ပဲ ေနရာေပးျပီး စာၾကည္႔တိုက္ကပဲ ေကၽြးထားတယ္။
စာၾကည္႔တိုက္က ေကၽြးတယ္ဆုိတာထက္ ဆရာ ေတာ္ရဲ႕ ေနရာမွာ ေက်ာင္းထိုင္တဲ႔
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ ဦးပဥၹင္းေတြက ေကၽြးထားတာ ဆိုပါေတာ႔။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အလုပ္က စာအုပ္၀ယ္ရတယ္။ စာအုပ္ေတြကို သိမ္းရတယ္။
ပ်က္စီးတဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ျပန္ခ်ဳပ္ရတယ္။ စာအုပ္ငွားရတယ္။
ျပန္မလာတဲ႔စာအုပ္ေတြကို လိုက္ေတာင္းရတယ္။ အားရင္ စာဖတ္တယ္။
ေနာက္ အဂၤလိပ္လို နည္းနည္းပါးပါး ဖတ္တတ္လာတယ္။ အဲဒီမွာရွိတဲ႔
ဦးပဥၹင္းေတြလည္း သီရီ လကၤာတို႔၊ ဗာရာဏသီတို႔၊ ကာလကတၱားတို႔မွာ ေနလာတဲ႔
ကိုယ္ေတာ္ေတြ ရွိတယ္။ တစ္ပါးက ကိုလံဘို တကၠသိုလ္က အဂၤလိပ္စာ
မဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႔ေအာင္လာတဲ႔ ကိုယ္ေတာ္၊ တစ္ပါးက ဗာရာဏသီ တကၠသိုလ္က
သသၤကရုိက္ဘာသာနဲ႔ ေအာင္လာတဲ႔ကုိယ္ေတာ္၊ တစ္ပါးက ကာကတတၱားတကၠသိုလ္တစ္ခုက
ပါဠိဂုဏ္ ထူးနဲ႔ ေအာင္လာတဲ႔ကိုယ္ေတာ္၊ ဗာရာဏသီတကၠသိုလ္က ေအာင္လာတဲ႔
ကိုယ္ေတာ္ေလးက သသၤက ရိုက္တင္မကဘူး။ ျဗဟၼတို႔ ျပာကရိုက္တို႔ စတဲ႔ အိႏၵိယ
ေရွးေဟာင္းဘာသာေတြ ကိုလည္း တတ္တယ္ဆရာ။
ျပာကရိုက္ကေတာ႔ အဂၤလိပ္လို ပရိကရစ္ေခၚမွာေပါ႔ ဆရာ။ အဲဒီ
ကိုယ္ေတာ္က ပါဠိသင္ေပးလို႔ ဆန္က်မ္း၊ သဒၵါက်မ္း ေတြကိုလည္း
ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းဖတ္ႏိုင္သြားတယ္ ဆရာ။ ေလာကီစာေတြ ကိုလည္း
အဂၤလိပ္လို နည္းနည္းပါးပါး ဖတ္လာႏုိင္တယ္ ဆရာ။ ျဖစ္တည္မႈပဓာန ၀ါဒတို႔၊
ေမာ္ဒန္၀ါဒတို႔ နည္းနည္းပါးပါး ေတြ႔ဖူးတယ္ ။ ျမန္မာမဂၢဇင္းေတြ၊
၀တၳဳေတြမွာလည္း နည္းနည္းပါးပါး ေတြ႔ဖူးရာစျပီး ဟိုေမးသည္ေမးနဲ႔ သိလာတာပါ
ဆရာ။ ေမးလို႔ရတာကေလးကို မွတ္စုနဲ႔ ခ်ေရး၊ တစ္ေယာက္ေျပာတာနဲ႔
တစ္ေယာက္ေျပာတာကို တုိက္ဆိုင္ညွိႏႈိင္းၾကည္႔၊ ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း
အသိပညာကေလးေတြကို ပုရြက္ ဆိတ္မ်ား မိုးတြင္းအစာစုသလိုျဖည္းျဖည္းခ်င္း
စုေဆာင္းလာခဲ႔တာပါ ဆရာ။ စနစ္တက်ေတာ႔ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ေပါ႔၊
ဂီတသမားမ်ားလိုေပါ႔ ဆရာရယ္။ ဆရာနဲ႔သင္တဲ႔ဂီတသမားနဲ႔ ဆရာနဲ႔မဟုတ္ဘဲ
ကိုယ္႔ဘာ သာ ဟိုေခါက္သည္ေခါက္နဲ႔ တက္တဲ႔ဂီတသမား ကြာသလိုေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔။
ဒါေပမဲ႔ မတတ္ႏုိင္ဘူး ဆရာ။ ကိုယ္က ဆရာနဲ႔သင္ႏုိင္တဲ႔ အင္အားမွ
မရွိဘဲကိုး။ ဒီေတာ႔ လက္အထားအသို ၊ အလံုးအတြဲအဖက္၊ စည္း၀ါးအယူအဆတို႔မွာ
စနစ္မက် ဘာမက်ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ပညာဆိုတာ ယူတတ္ရင္ တကၠသိုလ္
ေရာက္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေနရာမဆို ရႏိုင္တယ္လို႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္
ယံုသြားတယ္ဆရာ”
“ႏိို႔.........ေနပါဦး။ ခင္ဗ်ား အိမ္ေထာင္က် ပံုကေကာ”
ကိုစိုးျမင္႔က ရယ္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဇာတ္လိုက္နဲ႔ တူတယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္က
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သား၊ ဆြမ္းဟင္းခြက္ေတြ လည္သိမ္းရင္း ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးနဲ႔
ေတြ႔တာပဲ။ လူခ်င္း မ်က္မွန္းတန္းမိေနတာ ေတာ႔ ၾကာပါျပီ။
ေက်ာင္းတုန္းကတည္းကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အတန္းၾကီးတာေပါ႔ေလ။ တစ္တန္း
လား၊ႏွစ္တန္းလား ၾကီးတယ္။သူ႔အေဖက ပန္းထိမ္ဆရာ။ သူ႔ကိုေတြ႔ေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြား တယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္
ဇာတ္လိုက္လိုပဲ စကားေျပာတယ္။ ကိုယ္႔မွာ အခ်စ္ကလြဲလို႔ တျခားဘာမွ
ပိုင္ဆိုင္တာ မရွိဘူးတို႔ ဘာတို႔ေပါ႔ ဆရာရယ္။ အဲ႔ဒီတုန္းက
ငယ္တုန္းဆိုေတာ႔ ဒီလုိစကား ေတြက သိပ္ျပီး ေျပာလို႔ေကာင္းတာကိုး
ဆရာရဲ႕။ဒါနဲ႔ သူကလည္း ဒီစကားေတြၾကားျပီး ကၽြန္ေတာ႔္ကို သေဘာက်သြားတာပဲ။
သူမၾကားဖူးတဲ႔ စကားလံုးေတြကို ၾကားရ၊ သူမဖတ္ဖူးတဲ႕ ရည္းစားစာမ်ိဳးေတြ
ဖတ္ရေတာ႔ သူ သေဘာက်သြားတာေပါ႔ ဆရာ။ စကားလံုးဟာ လူကို
ေတာ္ေတာ္ဖမ္းစားတယ္ေနာ္ ဆရာ။
ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔ကို ထြက္ေျပးၾကတယ္
ဆရာ။ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ျမိဳ႔ ဆိုပါေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိမွာ ပိုက္ဆံ ဘာရွိမွာလဲ
ဆရာ။ ပါလာတာကေလး ေရာင္းခ်စားတာ ကုန္သြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လိုက္ရွာတယ္။
ေနာက္္ဆံုးေတာ႔ ဘာအလုပ္မွ မရဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆိုက္ကားအံုနာတစ္ေယာက္ဆီသြားျပီး
ကၽြန္ေတာ္ ဆိုက္ကားနင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာေတြသိပ္အဖတ္မ်ားသြားလို႔လား
မသိဘူးဆရာ။ ပိုက္ဆံ ကို သိပ္မလိုခ်င္ဘဲ ျဖစ္သြားတယ္။
ဆုိက္ကားနင္းလို႔ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လင္မယားအတြက္ ေန႔ဖို႔ညစာ ေလာက္ရင္
ကၽြန္ေတာ္ ဆိုက္ကားဆက္မနင္းေတာ႔ဘူး။ ဆိုက္ကားအံုနာဆိုေတာ႔
အံ႔အားၾကီးကိုသင္႔လို႔။ ဆိုပါေတာ႔ ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုက္ကားကို ငွားခနဲ႔
နင္းရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ငွားခကို မွန္မွန္ေပးတယ္။ ဆိုက္ကားကို
ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလိုရုိေသတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဆုေၾကးတို႔ဘာတို႔ေပးရင္
ကၽြန္ေတာ္မ ယူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ လံုေလာက္ပါတယ္ ဆိုျပီး
ကၽြန္ေတာ္ျငင္းခဲ႔တာခ်ည္းပဲ။ အကူအညီဆုိတာ ေပးတိုင္း လက္မခံခ်င္ဘူး ဆရာ။
လိုအပ္မွ လက္ခံလို႔ေကာင္းတာ။
ကၽြန္ေတာ္ဆုိက္ကားသမား စျဖစ္တာ အဲဒီကေန ျဖစ္တာပဲဆရာ။
သူ႔အိမ္ကလည္း သူ႔ကို အေမြျပတ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီတင္
ပိုခံျပင္းျပီး ဆိုက္ကားနင္းျပီး ရွာေကၽြးမယ္ဆိုျပီး မခံခ်င္စိတ္နဲ႔
ရွာေကၽြးလာခဲ႔တာပဲ။ ျမိဳ႔ျပန္ေရာက္ေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဆိုက္ကားပဲ နင္းတယ္
ဆရာ။ အျခားအလုပ္ကလည္း မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ၁၀ တန္းမွမေအာင္တာ
ဘယ္႔ႏွယ္႔လုပ္ အလုပ္ရမွာလဲ ဆရာ။ ျပီးေတာ႔ တခ်ိဳ႔ကလည္း သနားလို႔
ဒီေကာင္စာကေလးေပကေလး တတ္တယ္ဆိုျပီး အစိုးရ အလုပ္မဟုတ္တဲ႔
လခစားအလုပ္ေတြမမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ခန္႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ခဲ႔ဘူး
ဆရာ။ ဆိုက္ကားနင္းရတာကို ေပ်ာ္သြားျပီး ပင္ေတာ႔ပင္ပန္းတာေပါ႔ ဆရာရယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဘယ္ေလာက္လြတ္လပ္တယ္ ထင္သလဲ။ ေအးေလ......ဆရာကေတာ႔
စာေရးဆရာ ဆိုေတာ႔ နားလည္မွာပါ။ ကိုယ္႕အထက္မွာ ခယ၀ယ လုပ္ရမယ္႔သူ
လည္းမရွိ။ ကိုယ္႔ေဘးမွာ ကိုယ္႔ကို ေခ်ာက္တြန္းမယ္႔ ျပိဳင္ဘက္ေတြလည္း
မရွိ၊ ကိုယ္႔ေအာက္မွာ ကပ္ဖားျပီး အေရးရွိရင္ အဆင္းတြန္းမယ္႔
ေအာက္လက္ငယ္သားလည္း မရွိ။ ရုံးတက္ေနာက္က်လို႔ အဆူခံရမွာ ၊
အျငိဳျငင္ခံရမွာကိုလည္း မစိုးရိမ္ရ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ခ်င္တဲ႔အခ်ိန္
ျပန္လို႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ထြက္လို႔ရတယ္။
အငတ္သာခံႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ တစ္ေန႔လံုးနားလို႔လည္း ရတယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔မိန္းမကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို နားလည္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိ သားအဖေလးေယာက္ ဘာမွ မပူရဘူး။ မိန္းမက
အိမ္ဆိုင္ကေလးထြက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆိုက္ကားထြက္္မနင္းရင္လည္း
စားေတာ႔စားေနရတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စိတ္နည္းနည္းညစ္ရင္၊ ဒါမွမဟုတ္
စာအုပ္ဖတ္စရာ ေကာင္းေကာင္းရွိရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာတုိ႔လုိ စာေရးဆရာေတြလာရင္
စာေပေဟာေျပာပြဲတို႔ ဘာတို႔လုပ္ရင္ ဆုိက္ကားမနင္းေတာ႔ဘူး ဆရာ။
အဲဒီအလုပ္္ေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေတာ႕တာပဲ။
တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ႕သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေတြ႔တယ္ ဆရာ။ ေက်ာင္းတုန္းက
ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို စာလာေမးျပီး ဆယ္တန္းေအာင္ ၊ေကာလိပ္ေရာက္
ေနာက္အရာရွိျဖစ္ သြားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၊
ဘာျဖစ္လို႔လဲေတာ႔မသိဘူး။သူအမႈတစ္ခုနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္ျပီး ေထာင္က်သြားတယ္လို႔
သတင္းၾကားလိုက္ရတယ္။ ခုမွ ျပန္ေတြ႔တာ။ ကုိယ္႔လူေတာ္ေတာ္ ၾကီးကို
က်သြားတာပဲ ဆရာ။ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္နီးပါးမွာ ဆံပင္ေတြကလည္း
တစ္ေခါင္းလံုးေဖြးလို႔ ။ လူကလည္း က်န္းမာပံု မရဘူး ။ သူ႔ၾကည္႔လိုက္ရံုနဲ႔
ဒီလူဟာ စိတ္ေသာကေရာက္စရာေတြနဲ႔ ၾကံဳေနရတဲ႔လူမွန္း ခ်က္ခ်င္းသိႏုိင္တယ္။
သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကိုၾကည္႔ျပီး မင္းကေတာ႔ အရင္တုန္းကလိုပဲေနာ္တဲ႔။
နည္းနည္း၀လာ တာကလြဲလို႔ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး။ ဆင္းသာ ဆင္းရဲတယ္။ မင္းက
ငါ႔ထက္သာပါတယ္ကြာတဲ႔။ မင္းစိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြထဲမွာပဲ ေနတုန္းဆုိေတာ႔
မင္းကငါ႔ထက္ပိုျပီး စိတ္ခ်မ္းသာတာေပါ႔ ကြာတဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာလိုက္ပါဘူး။
အမွန္ကေတာ႔ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ေနတဲ႔သူဟာ
ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး ဆရာ။ သူရယ္။ သူ႔မွာ ဘာၾကီးျဖစ္လာေအာင္လုပ္မဟဲ႔၊
ညာၾကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မဟဲ႔။ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သင္မဟဲ႔။ သားသမီးေတြကို
ဘယ္လိုထားမဟဲ႔ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး
ေနလာခဲ႔တာ။ အဲဒီ စိတ္ကူးယဥ္ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေတြလည္း ကြဲသြားေရာ။
သူ႔မွာလည္း ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုး ျပိဳလဲသြားေတာ႔တာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ကူးဆပ္ျပာပူေပါင္းထဲမွာ မေနဘူး။ ဘ၀ထဲမွာ ေနတာ။
စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတာ႔
ရွိခဲ႔ဖူးတာေပါ႔ေလ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္က ျဖစ္ခြင္႔မၾကံဳလို႔ မျဖစ္ထိုက္လို႔
မျဖစ္လာတာပဲလို႔ သေဘာထားႏိုင္တယ္။ ျပီးေတာ႔ အဓိကကၽြန္ေတာ္႔မွာ
စိတ္ခ်မ္းသာမႈရွိတယ္။
စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ဘာလဲ ဆရာ။ ကို္ယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို
လုပ္ေနရျပီး ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တာေတြကို မလုပ္ဘဲေနရတာ အဲဒါဟာ ေလာကမွာ
စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္တယ္ဆရာ။ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တာ ေတြကို
လုပ္ရျပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို တစ္ခုမွ မလုပ္ရတာ
အဲဒါေလာက္စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းတာ ေလာကမွာ မရွိဘူး ထင္တယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္
မွားရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါ´

(ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ ေမလ၊ ၁၉၉၁)

အိပ္မက္ထဲမွာ

2010-12-16T01:36:00.001-08:00

Thursday, May 31, 2007

အိပ္မက္ထဲမွာ

“ ဘာေျပာတယ္ေလာ္ရာ ! ”

“ စိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ေျပာတာပါ ဒယ္ဒီ”

“ မရဘူးသမီး။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ မင္းဗမာစာ၊ ဗမာစကားမတတ္လို႔မရဘူး”

“ ဒါဆိုလည္း ေနာက္မွတတ္မယ္ ဒယ္ဒီ။ အခုသမီးမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းနဲ႔ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈအတန္းေတြ တတ္ရဦးမယ္”

“ အဲဒါခက္တာပဲ။ ဘာကအေရးၾကီးလဲဆိုတာ မင္းတို႔ကေလးေတြ မခြဲႏိုင္ဘူး။ ဗမာစကားတတ္ရင္ ကမာၻမွာ မင္းသြားခ်င္တဲ့ဆီသြားလို႔ရျပီ၊ မင္းလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ လုပ္လို႔ရျပီကြ ”

“ အဂၤလိပ္စာထက္ပဲ အသံုးဝင္ဦးမလား ဒယ္ဒီရာ ”

“ ဝင္ျပီလား သမီး။ ကဲ… မင္းဗမာစာ၊ ဗမာစကားတတ္ျပီ ဆိုပါေတာ့။ ပထမဆံုး မင္းရန္ကုန္က မာစတာတန္းေတြ တက္ခြင့္ရမယ္။ မင္းဘူးဦးၾသဘာသရဲ႕ စာေကာင္းစာခန္႔ေတြ ဖတ္လို႔ရမယ္… ျပီးေတာ့ … ”

“ ရိွတ္စပီးယားထက္ပဲ ေကာင္းဦးမလား။ ဒါထက္ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိး အေဖက ဒီလိုေျပာတာကို အံ့ၾသမိပါရဲ႕။”

“ ဘာကြ … ေအး … ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကဆို ငါေျပာတာမွားခ်င္မွားမယ္။ အခုလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းဗမာစာမတတ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္ထင္လဲ ”

“ သိပ္ေတာ့မထူးပါဘူး ”

“ ဟာ… သိပ္ထူးတာေပါ့ သမီးရယ္။ ကဲ … ဒယ္ဒီေျပာမယ္ … နားေထာင္။ ဗမာစာ မတတ္ရင္ ေနာက္ႏွစ္ဆန္းမွာ ထြက္လာမယ့္ Microsoft ရဲ႕ Window Popa (ဝင္းဒိုးပုပၸါး) ကို မင္းဘယ္လိုသံုးမလဲ။ ထားပါေတာ့ မင္းက Open Source လို႔။ Linux ရဲ႕ “ ဟသၤာေရာင္ အပိုင္း (၆) ” (Hintha Shine Core 6)ကိုေရာ ဘယ္လိုကိုင္တြယ္မလဲ။ အလုပ္လုပ္လို႔မေကာင္းေတာ့တဲ့ Window Vista နဲ႔ ေနခဲ့ခ်င္ရင္ေတာ့ မင္း အေမရိက ကိုသြား။ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွကို ေတာ့ မလာေလနဲ႔။ ေနာက္ျပီး Cell Phone နဲ႔ ေျမပံုစနစ္ ေတြမွာဆိုရင္ မင္းဗမာစာမတတ္တာနဲ႔ သံုးရခက္ျပီ ”

“ ဘာဆိုင္လဲ ဒယ္ဒီရာ ”

“ ဆိုင္တာေပါ့ … On Touch Screen နဲ႔ Voice Command ေတြသံုးထားတဲ့ (ဆသရ) အမ်ဳိးအစားဖံုးေတြကို မင္းဘယ္လို အသံုးခ်မလဲ။ ေျမပံုက စာတန္းေတြကလည္း ဗမာလိုေလ ”

“ Sony နဲ႔ Nokia ကေတာ့ အဂၤလိပ္လို သံုးပါေသးတယ္ ”

“ ဒယ္ဒီသိျပီ။ ငါ့သမီးက ဝိဇၨာတန္းတက္ျပီး ေခတ္နဲ႔မ်က္ေျခပ်က္ေနတာကို။ မင္းေျပာတဲ့ တံဆိပ္ေတြက နည္းပညာပိုင္းမွာ ဆသရ ကိုမမွီေတာ့ဘူးကြ။ စစ္ကိုင္းမွာ လုပ္သြားတဲ့ ဆသရ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရးပြဲကို MRTV ၂၃ က တိုက္ရိုက္လႊင့္လို႔ ေဖေဖၾကည့္လိုက္ရတယ္။ သိပ္ကိုေကာင္းတဲ့ လက္ကိုင္ဖံုးေတြပဲ သမီး။ Nokia ဆိုတာ ကေလးကစားတာပါကြာ။ ကဲ … ဒီေတာ့ သမီး ဗမာစာ သင္တန္းသြားတက္။ ျပီးရင္ ေနာက္လထဲ ဒယ္ဒီ ဗမာျပည္သြားရင္လိုက္ခဲ့ေတာ့။ ဟုတ္ျပီလား ”

“ ဗမာျပည္ဝင္ခြင့္ ဗီဇာက ထင္သေလာက္မလြယ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ျပီး ဒယ္ဒီက ဘာသြားလုပ္မွာလဲ”

“ ဒယ္ဒီက ေတာင္ငူမွာလုပ္မယ့္ ေလယာဥ္ျပပြဲကို သြားမယ္။ ဗမာျပည္လုပ္ “မိုးယံဆင္” ငါးထပ္လူစီးေလယာဥ္ကို အဓိကၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒီေလယာဥ္က ေျပးလမ္းမလိုဘူး၊ ျပီးေတာ့ အေတာင္ပံေတြကိုလည္း ေခါက္သိမ္းႏိုင္သတဲ့။ သမီးပါရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ ျမကၽြန္းသာပန္းျခံထဲက ေရေအာက္ျပခန္းမွာလုပ္မယ့္ စက္ရုပ္အေလးမျပိဳင္ပဲြပါ ဝင္ၾကည့္မလားလို႔ေလ”

“စိတ္ဝင္စားဖို႔ေတာ့ ေကာင္းသားပဲ။ ဒါနဲ႔အစားအေသာက္က အဆင္ေျပပါ့မလား ဒယ္ဒီ”

“ဟားး ဟားးးး … ငါ့သမီးလဲ သူ႔အေမနဲ႔တူလာျပီ။ ၾကံဖန္ပူတတ္လာတယ္။ ဒီမွာသမီး … ဗမာျပည္မွာ မရတာမရိွဘူး။ သမီးဘာစားခ်င္သလဲ။ အဆူးမပါ အနံ႔ကင္းတဲ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္စတုိင္ ဒူးရင္းသီးလား။ သယ္ယူရလြယ္ကူတဲ့ ေလးေထာင့္ပံု ၾကက္ဆင္ဥလား။ ေလဆာနဲ႔ အရိုးေတြကို ေခ်ျပီး တေကာင္လံုးဝါးလို႔ရေအာင္လုပ္ထားတဲ့ ငါးသေလာက္ေပါင္းလား။ ဥေရာပသားေတြ အတြက္သီးသန္႔လုပ္ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ပုန္းရည္ၾကီးလား။ ဒါမွမဟုတ္ …”

“ေတာ္ပါျပီ ဒယ္ဒီရယ္။ ဗိုက္ေတာင္ဆာလာျပီ။ သြားေရးလာေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးက…”

“သမီး … သမီးေမးခြန္းေတြက နည္းနည္းေဘးေရာက္လာျပီ။ ဗမာျပည္သြားမယ္ဆို ဒါေတြကိုထည့္စဥ္းစားဖို႔ကို မလိုဘူးေလ။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ေအာက္ဆီဂ်င္စစ္စစ္ထည့္ထားတဲ့ ေလရွဴဘူးေတြေပးမယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကာတဲ့ ဦးထုပ္နဲ႔ မ်က္မွန္လည္းေပးမယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ေတာ့ သမီးမပူရေတာ့ဘူး။ သမီးသြားမယ့္ ဟုိတယ္တိုင္းမွာ သမီးစီးလာတဲ့ကားတံခါးကို လာကပ္မယ့္ Tube ေတြရိွတယ္။ အဲဒီအေပၚ ေျခေထာက္ခ်လိုက္ရံုနဲ႔ အလိုအေလ်ာက္ေရြ႕လ်ားျပီး သမီးကို Reception ကို ပို႔ေပးလိမ့္မယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသာစကား အနည္းဆံုး ၅၉၀ ေလာက္ေျပာတတ္တဲ့ ဟုိတယ္ဝန္ထမ္းေတြ ေစာင့္ေနလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဘာတဲ့… ဆက္သြယ္ေရးဟုတ္လား… ဗမာနယ္စပ္ကို ေလယာဥ္ျဖတ္တာနဲ႔ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ရျပီ။ GSM ေတြသယ္လာရင္ ေျပာလို႔ရျပီ။ အဲ… ကိုယ့္ဖံုးကို ယူလာဖို႔ေမ့လာရင္လည္း မပူပါနဲ႔။ ေလဆိပ္မွာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေဝသလို GSM ေတြ လိုက္ေဝေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြ ရိွတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ SIM Card ေရြးယူ။ Hand Set ကေတာ့ ထုတ္ထားတာ ၂ ပတ္ၾကာတဲ့ ေမာ္ဒယ္ဆိုရင္ အလကားယူလို႔ရတယ္ေလ။ အမ်ားစုကေတာ့ “ဆသရ” လို႔ေခၚတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးတံဆိပ္ ေတြေပါ့ေလ”

“ေအာ္..ေကာင္းလိုက္တာေနာ္။ ဒါနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကေရာ…”

“အစိုးရ.. အစိုးရ … ဒီအစိုးရကေတာ့ကြာ … ေဖေဖေျပာမယ္ … ဒီလိုရိွတယ္ …”

ထိုစဥ္ … “ဆိုက္ကားအားလား ” ဟူေသာ ခရီးသည္အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း လန္႔ႏိုးသြားကာ ခရီးသည္ကို လိုရာသို႔ တင္ေဆာင္လိုက္ပို႔ေလေတာ့သတည္း။

ေမာင္ပြတ္

Posted by Mr.Pooh @ ေမာင္ပြတ္ at 12:01 PM